برداشت و گفت : خدايا براى هر حقى حقيقتى است و براى هر خلقى طريقتى است و براى هر وثيقتى پيمانى است . آنگاه گفت : « اى شبلى چگونه مىبينى كسى را كه مولايش او را از خويش گرفته و به بساط انس خويش رسانيده است . » شبلى به او گفت : « چگونه چنين شود ؟ » حلاج گفت : « او را از خودش بازگيرد و سپس به قلبش بازگرداند . گرفتنش از خويشتن عذاب دادن است و بازبردنش به قلبش ، به قرب خويش رسانيدن ، خوشا آن كس كه اطاعت وى كند و خورشيد حقيقت از قلب وى طلوع كرده باشد و آنگاه اين ابيات را سرود .