حسين بن منصور الحلاج ( مترجم : قاسم مير آخورى )
167
مجموعه آثار حلاج ( طواسين ، كتاب روايت ، تفسير قرآن ، كتاب كلمات ، تجريات عرفانى و اشعار ) ( فارسى )
اجسام را پديد آورد و آن اجسام را به نيكى و بدى ، نفع و ضرر متصف نمود . پس آنچه كتمان مىكنند نزد او آشكار است . آنچه آشكار مىكنند يا آشكار نكنند نزد خدا يكسان است چه همه چيز براى او پيداست و خداوند پنهانىهاى بندگانش را پنهان مىكند . سوره مؤمنين 100 . وَ لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ مِنْ سُلالَةٍ مِنْ طِينٍ « 1 » حسين گويد : خلق در درجات و منازل و مقامات خلقت و صفاتشان متفاوتند و خداوند بنىآدم را به صورت ملك و ملكوت و روح نور و نور معرفت و علم ، كرامت بخشيده است و بر ديگر موجودات برترى و فضيلت داده است . 101 . و نيز گويد : بنىآدم را ميان امر و ثواب ، بين ظلمت و نور آفريد ، پس آفرينششان را متعادل كرد و مؤمنين را از براى ايمانشان افزايش داد و آنها را به خاطر داشتن نورى آشكار و هدايت و علم بر همه جهان برترى داد . چنانكه ايشان را در آغاز آفرينش از حالى به حال ديگر گردانيد و در ايشان فطرت و آيات را متجلى كرد و نيز در ايشان آفرينش و حكمت و تفاوت را به كمال رسانيد . و روح و نور و انوار را در ايشان به ظهور رسانيد ( ظاهر كرد ) ، آن هنگام كه خاك و نطفه و علقه و مضغة بودند . سپس آنها را بياراست تا در ايشان معرفت اصلى را كامل كند . خداوند فرمود : « وَ لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ مِنْ سُلالَةٍ مِنْ طِينٍ ، ثُمَّ جَعَلْناهُ نُطْفَةً فِي قَرارٍ مَكِينٍ . . . فَتَبارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخالِقِينَ » « 2 » 102 . حسين گويد : خداوند خلق را آفريد ، آنگاه آنها را بر پايه چهار اصل استوار كرد . ربع اوّل الوهيت ، ربع دوّم ربوبيت ، ربع سوّم نورانيّت كه در آن تدبير و مشيت و علم و
--> ( 1 ) . مؤمنون ، آيه 12 ؛ هر آينه ما انسان را از گل خالص آفريديم . ( 2 ) . مؤمنين ، آيه 14 - 12 ؛ هر آينه ما انسان را از گل خالص آفريديم . سپس او را نطفهاى در جايگاهى استوار قرار داديم . آنگاه از آن نطفه ، لخته خونى آفريديم و از آن لخته خون ، پاره گوشتى و از آن پاره گوشت ، استخوانها آفريديم و استخوانها را به گوشت پوشانيديم ، بار ديگر او را آفرينش ديگر داديم . در خور تعظيم است خداوند آن بهترين آفرينندگان .