( در خور اين بحث روشن ، سورهء بيست و چهار * پرده از روى حقيقت كشف كرده آشكار ) « 1 » ( عفو قاتل ، نقش استحباب دارد بر امام ع * پس منافاتى ندارد در وصيّت با كلام ) بخداى بىهمتا سوگند كه از من از مرگ هراسى ندارم بر خدا سوگند دارم با دلى مسرور و پاك * من ندارم در دل اندر از هجوم مرگ باك در تلاقى رنجشى بر من ندارد چونكه من * ( نيكبختى را در آن بينم بنفع خويشتن ) من براى مرگ ، آنم كه كسى جوياى آب * ( سوى چشمه رهسپار است و روانه با شتاب ) همچو خواهانى كه بر خود آرزو را يافته * ( بهر نفس خويشتن ، اجر نكو را يافته ) ( در خور ابرار گفته ، آل عمران آيه‌اى * بر سر هر نيكبختى از سعادت سايه‌اى ) « 2 » گوينده چنين گفت : پاره‌اى از اين كلام شيرين و گفتار دلنشين در خطبهء 149 نهج البلاغه گذشت پاره‌اى از اين كلام دلنواز و دلنشين * با معانى خوانده شد در خطبه‌هاى پيش از اين اين سخن را ليك در مبحث فزون پنداشتم * زين جهت آن را بناچارى مكرّر داشتم بخشش و عفو على نقصان ندارد ( ناهيا ) * هر قلم آن را بنوعى مينگارد ( ناهيا ) ( از مؤلّف ) يا على : درياى عفو و كرم تو ساحل ندارد . در فضاى عفو تو مرغ تفكر خسته شد * پر زد و آخر سراسيمه بلانه بازگشت گم شد و راه كرانه پيش روى خود نيافت * با هر از افسوس و غم بر آشيانه بازگشت

--> ( 1 ) سورهء نور - آيهء 22 أَ لا تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ . ( 2 ) وَ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ لِلْأَبْرارِ سورهء آل عمران ، آيهء 198