( هر كسى خواهد كشد افسار آن را سوى خود * هودج « 1 » آن را نشاند در حريم كوى خود ) ( گر نبود امداد مردم در خلافت سوى من * ناقهء آن را نبود امكان ز آب جوى من ) در چنين حال آب ميدادم خلافت را چنان * كآخرش را ميرسانيدم بجام به دو آن ( 18 ) چون شما فهميده‌ايد آن را كه دنياى شما * پيش من بسيار خوار است و زبون و بىبها آنچنانكه از بذاق و عطسهء بز خوارتر * ( در مثل از يك ذباب « 2 » پر شكسته زارتر ) در بحبوحهء بيان اين خطبه مردى از اهل دهات عراق نامه‌اى به آن حضرت داد كه آن بزرگوار به خواندن آن مشغول گرديد و چون فارغ آمد ابن عبّاس گفت يا امير المؤمنين ايكاش از آن جائى كه سخن كوتاه كردى فرمايش خود را ادامه ميدادى : فرمود هيهات ( كه ديگر مانند اين سخنان گفته شود ) شقشقهء « 3 » شترى بود كه صدا زد و بجاى خود فرو رفت : ( 19 ) آنگهى كاين خطبه را ميكرد ايراد آن جناب * در ميان ، مرد عراقى نامه‌اى داد آن جناب بر قرائت كرد اقبال آن جناب مستطاب * روى در رو كرد او را ابن عبّاس اين خطاب ( 20 ) كاش زانجا كه درنگ آمد شما را در كلام * از همان جا باز ميدادى ادامه بر كلام قال هيهات : از چنين گفتار ديگر بشنوى * ( از كدامين ناطق و مرد سخنور بشنوى ) ؟ اين بسان شقسشقه ، از اشترى بود و گذشت * ( يك شگفتى را بناگه ، بر تو افزود و گذشت ) با قسم اين گونه گفتا بر عموم آن نيكمرد * هيچ چيزم در جهان آنقدر محزونم نكرد كانقطاع خطبهء جذّاب و شيرينش نمود * كاش تا آنجا كه قصدش بود ، بر ما ميفزود شقشقيّه ( ناهيا ) غوغا نموده در جهان * بانگ مدح كائنات ، افتاده گوش آسمان پايان خطبهء 3

--> ( 1 ) هودج محمل و كجاوه ( 2 ) مگس ( 3 ) كيسهء باد كرده‌اى كه اشتر بعضى وقت از دهان بيرون مىكند .