سعد گويد : شعر « 1 » هرگه كه عالمى را بينم بهر مراد * جود تو سير كرده و من ناشتاب تو با خويشتن چه گويم ؟ گويم دروغ شد * زى مردمان به خدمت او انتساب تو و مولوى نيز گويد « 2 » : شعر « 1 » تو ز من ملول گشتى و من از تو ناشتابم * صنما چه مىشتابى كه بكشتى از شتابم مع التاء نوشت - [ بفتح نون و واو ] يعنى « 3 » فرو پيچيد [ 1 ] . مثالش حكيم اسدى گويد : شعر « 1 » چو زلف بتان جعد « 4 » منجوق باد * گهى برنوشت و گهى برگشاد نيمدست - تخت و مسند كوچك باشد . مثالش حكيم انورى گويد : شعر « 1 » دست آفت در آن چگونه رسد * كه در آن نيمدست دستورست ناخوست - [ بضم خاء و سكون واو و سين مهمله ] بمعنى بپاى كوفته باشد . [ 2 ] . نخست - [ بضمتين ] اول باشد . مثالش مولانا جامى [ گويد ] : شعر « 1 » نخست از كسب دانش بهره‌ور شد * ز جهل آباد نادانى بدر شد

--> ( 1 ) - « س » ندارد . ( 2 ) - كلمه از « غ » و « ك » است . ( 3 ) - « س » : بمعنى . ( 4 ) - « س » : زلف . ( 1 ) و در نور ديد ( برهان ) و در برهان بكسر اول و ثانى ماضى نوشتن است يعنى كتابت كرد و رقم زد . و بضم اول و سكون ثانى و ثالث و رابع ماضى نوشيدن و آشاميدن چه دال و تاء بهم تبديل يابند . ( 2 ) ظاهرا مصحف كلمهء پاخوست است .