شمس فخرى گويد : بيت شاهى كه بر مخالف درگاه خويشتن * از كينه مرغزار كند همچو مرغزن و در نسخهء وفائى مرزغن « 1 » آمده و متمسك به اين بيت رودكى شده : شعر هر كه را راه بر زغن باشد * گذر او بمرزغن باشد و در فرهنگ نيز مرزغن آورده و مرزغان - باضافهء الف - نيز آمده و بمعنى دوزخ نيز آورده [ 1 ] . مزد دندان - زرى را گويند كه بعد از ضيافت درويشان بايشان دهند [ 2 ] . موژان - [ بضم ميم بازاى فارسى ] چشم پر كرشمه باشد . مثالش فرخى « 2 » گويد : شعر « 3 » خوى گرفته لالهء سيرابش از تف نبيد « 4 » * خيره گشته نرگس موژانش از خواب خمار و نرگس شكفته را نيز موژان گويند و در تحفه موجان نيز به اين معنى است [ 3 ] . مويان - يعنى نوحه‌كنان [ 4 ] . مثالش انورى گويد : شعر « 3 » مويه‌گر گشت زهرهء مطرب * بر جهان و جهانيان مويان ميتين - [ بكسر ميم و تاء و سكون هر دو ياى حطى ] تيشه و كلنگ كه سنگ بدان كنند . مثالش آغاجى « 5 » گويد : شعر « 3 » بتندى چنان اوفتد بر برم * كه ميتين فرهاد بر بيستون ميهن - [ بكسر ميم و سكون ياء و فتح هاء ]

--> ( 1 ) - « س » : مزارغن . ( 2 ) - « س » : فخرى . ( 3 ) - « س » ندارد . ( 4 ) - « س » : به نبيد . ( 5 ) - بجز « ك » : اعاجى . ( 1 ) معنى آتشدان نيز دارد در برهان . ( 2 ) دندان مزد . ( 3 ) پوزان ( برهان ) و در برهان معنى چشم خواب آلود و نرگس نيم شكفته و شخص خواب آلود نيز دارد . ( 4 ) و گريان . و جمع موى نيز هست بر خلاف قياس ( برهان ) .