لييدن - [ به دو ياى حطى . به وزن رسيدن ] يعنى خائيدن [ 1 ] . لوشن « 1 » - [ بضم لام و كسر شين معجمه ] گلى تيره كه در ته حوض و جوى و امثال آن باشد [ 2 ] . حكيم اسدى گويد : بيت نهالى بزبرش ز لوشن بدى * زبر چادرش آب روشن بدى - و غليزن نيز بمعنى گل تيره است و اين بيت را براى غليزن نيز آورده‌اند برين نهج كه « 2 » : شعر « 2 » نهالى بزيرش غليزن بدى و چون بهر دو طريق درستست ما نيز بر هر دو لغت نوشتيم - . لويشن - [ به وزن كشيدن ] همان لويش « 3 » مرقوم [ 3 ] . لوسيدن - [ بسين و دال مهملتين . به وزن بوسيدن ] فريب دادن و فروتنى كردن [ 4 ] . لوكيدن - [ به وزن لوسيدن ] يعنى به زانو و دست رفتن بچهء خرد « 4 » و غيره [ 5 ] . لنديدن - [ بضم لام ] يعنى خود به خود سخن گفتن از روى خشم . مثالش سراج الدين راجى گويد : بيت اگرچه هميشه به نشخوار بود * شب و روز لنديدنش كار بود لخشيدن - [ به خاء و شىء معجمتين ] به وزن و معنى لغزيدن باشد [ 6 ] . مثالش حكيم سنائى گويد : شعر « 2 » از تو بخشودنست و بخشيدن * از من افتادنست و لخشيدن - اين بيت را بر شخشيدن نيز نوشتيم چه در حديقه بهر دو طريق به نظر رسيده و هر دو درست است بمعنى لغزيدن - . مع الواو لاتو - [ بضم تا ] در فرهنگ بمعنى نردبان

--> ( 1 ) - « س » : لوش . ( 2 ) - « س » ندارد . ( 3 ) - « س » : لوشن . ( 4 ) - اصل : خورد . ( 1 ) و جاويدن ( برهان ) . ( 2 ) لجن . لژن . لژم . حمأ ( عربى ) . ( 3 ) لويشه . لواشه . لباشه . ( 4 ) و چاپلوسى كردن ( برهان ) . ( 5 ) در برهان معنى درشت و ناهموار راه رفتن نيز دارد . ( 6 ) يعنى پاى از پيش بدر رفتن و افتادن .