جو و گندم باشد كه هنوز خرد نشده باشد بعد از پاك كردن و آن را بار ديگر بكوبند و آن را كفه نيز گويند - بفتح كاف و فاء - و به عربى قصاله و قصامه گويند هر دو - بضم قاف با صاد مهمله اول بفتح لام و دوم بفتح ميم - [ 1 ] . كوار - [ بواو . به وزن خمار ] نوعى از سبد باشد كه باغبانان انگور در آن كنند و حالا آن را كواره « 1 » گويند . مثالش شمس فخرى گويد : بيت « 2 » آن‌چنان بادى كه كمتر چاكرت * زر بدامن بخشد و لعل از كوار و در نسخهء وفائى بمعنى ابرى كه در شب‌هاى تابستانى باشد نيز آمده [ 2 ] . كودر - [ بضم كاف و فتح دال ] زمين دامن كوه را گويند . كيار - [ بياى حطى . به وزن بخار ] بمعنى كاهلى باشد . مثالش شمس فخرى فرمايد : بيت « 2 » هميشه تا نبود پردلى بسان جبن « 3 » * مدام تا نبود چابكى بسان كيار و حكيم فردوسى نيز گويد : نظم « 4 » بخان براهام شو بىكيار * تگر تا چه بينى نهاده بيار و نام گياهى نيز باشد . كياجور - [ بياى حطى و جيم . به وزن قبادوز ] بمعنى دانا و فاضل [ باشد ] . كژور - [ بفتح كاف و ضم زاى فارسى ] در فرهنگ بيخ گياهى باشد كه زرنباد نيز گويند [ 3 ] . مثالش ناصرخسرو گويد : بيت بر كهن كردن همه نوها * اى برادر موكلست دهور عسلش را بحنظل است نسب * شكرش را برادرست كژور كوتار - [ بتاى قرشت . به وزن طومار ] بمعنى كوچهء سرپوشيده باشد . كشكر - [ به وزن لشكر ] عكه باشد كه عقعق نيز گويند [ 4 ] . كنداور - [ بضم كاف و سكون نون و فتح واو ] دلير و شجاع و فيلسوف و دانا باشد . بمعنى اول شيخ سعدى فرمايد :

--> ( 1 ) - « س » : كوره . ( 2 ) - « س » ندارد . ( 3 ) - بجز « ف » و « غ » : چمن . ( 4 ) - كلمه از « ن » است . ( 1 ) كوزل به اين معنى در ميان ترك‌زبانان نواحى و اطراف قزوين متداولست . ( 2 ) در برهان تره و گندنا و نام قصبه‌اى از مضافات شيراز ( صحيح بلوكى ميان خمسه و دورستان و قشقائى بفارس - حاشيهء برهان ) نيز هست . ( 3 ) تلخ مزه است و در داروها به كار رود . ( از برهان ) . ( 4 ) در برهان كشكرغ آمده است و كشكر را ندارد .