مىنمايد . به اين ترتيب كه سلولهاى مخاط معده و روده را تحريك مىكنند كه يك مادهء ژله‌مانندى شبيه وازلين از خود ترشح كرده و اين لايه مقاوم را ايجاد كنند . در اين آزمايش فقط در هر روز دو سه قطره شير به موش‌ها داده شد كه در مورد انسان متوسط معادل اين مقدار در حدود روزانه 2 پيمانه يعنى نيم ليتر شير مىباشد . پروستاگلاندين‌ها در چربى شير هستند ، بنابراين در خامهء شير نيز وجود دارند ولى در شير بدون چربى وجود ندارند و اين دليل روشنى است كه نشان مىدهد چرا اشخاصى كه مرتبا شير كامل زياد مىخورند كمتر به اولسر معده و روده دچار مىشوند . تحقيقات ديگرى نشان مىدهد مردانى كه در هر روز 4 ليوان شير مىخورند در مقايسه با اشخاصى كه شير نمىخورند كمتر از 50 درصد احتمال ابتلاى به اولسر دارند . در عين حال توجه شود كه خوردن شير كامل چرب در مورد اشخاصى كه مبتلا به اولسر شده‌اند با اينكه ممكن است درد را كاهش دهد ولى به‌هرحال درمان نمىكند . طى سالهاى متمادى شير با چربى كامل به عنوان درمان اولسر مورد توجه بود ولى تجربه و تحقيقات عملا نشان داده است كه اين‌طور نيست و شيرهاى چرب فقط عامل پيشگيرى اولسر است و نه درمان اولسر . در تحقيقات جديدى كه در هند به عمل آمده نشان داده شده است كه شير با چربىهاى طبيعى حتى التيام زخم اثنى عشر را در بيمارانى كه از داروى سايمتيدين ( Cimetidine ) يا تاگامت استفاده كرده‌اند به تأخير مىاندازد و زخم اثنى عشر اين قبيل اشخاص حتى اگر روزانه 8 ليوان شير بخورند نظير عده‌اى كه اصولا شير نخورده‌اند در هر دو مورد التيام نمىيابد . البته آنها كه با داشتن زخم اثنى عشر شير كاملى خورده‌اند كاهش درد داشته‌اند ولى در التيام زخم آنها اثرى نداشته است و محققان فكر مىكنند دليل اين نوع اثر منفى شير آن است كه شير چرب اسيد معده را تحريك مىكند .