سك‌بينه صمغ رزينى است كه در كتب طب سنتى با نامهاى « سك‌بينه » و سك بينج » و « صاغافايون » و « صاغافيون » نامبرده مىشود . به فرانسوى آن را Sagapenum و به انگليسى نيز Sagapenum گويند . اين صمغ از گياهى گرفته مىشود از خانوادهء Umbelliferae نام علمى آن Ferula persica Willd . مىباشد . مشخصات گياهى است چندساله به بلندى 2 - 1 متر با ساقه ضخيم استوانه‌اى . گلهاى آن زردرنگ و مجتمع چترى كه در انتهاى ساقه قرار دارند . برگهاى آن پهن با بريدگىهاى عميق كه برگ را به قطعاتى با تقسيمات نوك‌تيز تقسيم مىكند و دندانه است . ميوهء آن تخم‌مرغى كوچك به ابعاد 8 و 5 ميلىمتر مىباشد . اين گياه بومى ايران است و در دامنه‌هاى البرز و مناطق كوهستانى شمال ايران شناسايى شده است . دكتر شليمر در يادداشتهايش ذكر مىكند كه اين گياه بيشتر در لرستان و كوه‌هاى چهارمحال وجود دارد و براى گرفتن صمغ ، ساقهء گياه نزديك برگ را شكاف مىدهند ، شيرهء آن خارج مىشود و در مجاورت هوا سفت مىشود . مشخصات صمغ صمغ سك‌بينه صمغ گياهى است كه رنگ قسمت خارجى آن سرخ يا زرد و