گوش خرگوش به فارسى « گوش خرگوش » نامند و در كتب طب سنتى با نام عربى آن « اذن الارنب » آمده است . به فرانسوى Buplevre و Oreille de Lievre و به انگليسى Hares ear ناميده شده است . گياهى است از خانوادهء چتريان Umbelliferae كه در مناطق معتدلهء اروپا ، آسيا ، افريقا و امريكا انتشار دارد . گونه‌هاى متعددى از آن در ايران مىرويند كه به ذكر نام علمى چند گونهء آنكه در طب سنتى مستعمل هستند مىپردازيم : 1 . . Bupleurum rotundifolium L . گياهى است يك ساله ، كوتاه ، به بلندى 50 - 20 سانتيمتر . برگهاى آن بيضى نوك‌تيز است كه بن برگ ساقه را در آغوش گرفته و تقريبا ساقه از وسط برگ خارج مىشود و گلهاى آن زرد و به صورت چتر مركب مىباشد . اين گياه در مزارع مىرويد و دانهء آن مخلوط با دانهء غلات در جريان حمل و نقل به اطراف و ساير مزارع منتشر مىشود . اين گياه در شمال ايران در گيلان ، عمارلو ، ايسپيلى ييلاق و در آذربايجان در تبريز و در اطراف تهران و دماوند ديده مىشود . 2 . . Bupleurum falcatum L . اين گياه را به فارسى « گوش خرگوش كاذب » و به فرانسوى Buplevre en faux مىنامند . گياهى است چند ساله ساقهء آن بلندتر از گونهء قبلى و تا 80 سانتيمتر مىرسد . بيشتر در جنگلها مىرويد و برگهاى آن دراز و باريك به طول تا 20 سانتيمتر و عرض 7 - 5 ميليمتر است و گلهاى آن زرد رنگ است . اين گياه در شمال ايران در گيلان ، عمارلو ، ايسپيلى ييلاق ، كوه درفك ، پل زنگوله