دارشيشعان به فارسى به‌طور كلى درخت گز گفته مىشود . در خيرآباد ميانه با نام « ديش يولقون » شناخته مىشود . در كتب طب سنتى با نامهاى فارسى و عربى « شيشعان » ، « دارشيشعان » ، « قندول » ، « عراقا » و « عود البرق » آورده شده و گلهاى آن را كه مصرف دارويى در طب سنتى دارد و از روغن آن نيز استفاده مىشود . « دهن القندول » گويند . به فرانسوى Myricaire و Petit tamaris و Tamaris d ' Allemagne و به انگليسى German tamarisk و False tamarisk گفته مىشود . گياهى است از خانوادهء Tamaricaceae نام علمى آن Myricaria germanica ( L . ) Drsf . و مترادفهاى آن M . Alopecuroides Bge و Tamarix germanica L . مىباشد . مشخصات شيشعان درختچه كوچكى است كه بيشتر در كنار رودخانه‌ها مىرويد . برگهاى آن فلسى كوچك كشيده و سبز مايل به آبى رنگ است . گلهاى آن خوشه‌اى صورتى رنگ به طول 15 - 10 سانتيمتر است . پوست درخت ضخيم مانند دارچين به رنگ مايل به سرخى و بعضى از آنها سرخ و خوش‌بو و طعم آن گس و گزنده است . درختچه آن خاردار و چوب آن نيز از نظر طعم كمى گزنده و در عين حال خوش‌بو مىباشد . گلها زرد يا صورتى و خوش‌بو و تند است . در طب سنتى بيشتر پوست و گل آن مصرف دارد . معروف است همين‌كه برق و قوس و قزح به درخت بزند چوب آن از عود