شاخهء سرو معمولى با ميوه سوزنى برگ معطر و صمغى است و در رطوبت در مقابل پوسيدگى مقاومت مىكند . رنگ آن سفيد شكرى و وزن آن سبك و در مقابل حملهء بيد و آفتهاى ديگر مقاوم است . تكثير آن از طريق كشت بذر آن صورت مىگيرد ، همچون ساير سوزنىبرگها . اين درخت در مناطق شمال ايران در رودبار ، ديلمان ، منجيل ، پل‌زغال ، زرين‌گل ، علىآباد كتول ، راميان و ارسباران مىرويد . يك درخت كهن‌سال از اين‌گونه در قريهء گوشه بلوچستان نزديك خاش در دامنهء كوه تفتان در 2000 متر ارتفاع ديده مىشود . برگ و چوب و ميوهء سروها در طب سنتى مصرف دارويى دارد . ميوهء گياه بايد در زمانى كه هنوز سبز و گوشت‌دار است و قبل از اينكه زرد شود از درخت چيده شود ، در غير اين صورت چوبى مىشود و خاصيت دارويى خود را از دست مىدهد . تركيبات شيميايى در سرو گونهء C . sempervirens اسانس روغنى فرار وجود دارد . برگهاى آن در حدود 2 درصد اسانس دارد كه 80 درصد آن را آلفا - پىنن « 1 » تشكيل مىدهد . در چوب آن در حدود 5 / 2 درصد اسانس وجود دارد [ G . I . M . P ] .

--> ( 1 ) . a - Pinene