گوش موش در كتب طب سنتى « اذن الفار » گفته مىشود . به فرانسوى Parietaire و Herbe des murailles و Parietaire officinale و به انگليسى Pellitory و Wall wort گفته مىشود . گياهى است از خانوادهء Urticaceae ، نام علمى آن Parietaria officinalis L . و مترادف آن Parietaria erecta M . K . Deutsch مىباشد . مشخصات گوش موش گياهى است چندساله با ساقه‌اى كمى قرمزرنگ افراشته به بلندى حدود 50 سانتىمتر ، خيلى كم‌شاخه . برگها تخم‌مرغى كامل ساده كمى دراز نوك‌تيز با دمبرگ كوتاهى به ساقه متصل مىباشند . اين گياه پوشيده از كرك و گلهاى آن ماده و نر مىباشند ( يك گل ماده و دو گل كامل ) در كنار برگ . ميوهء آن فندقه و چهارگوشه است . گوش موش در پاى ديوارهاى كهنه و جاهاى متروك مىرويد . در اروپا و آسيا انتشار دارد . در ايران در شمال كشور در آمل ، بندر گز ، آستارا ، لاهيجان و در خراسان روى سنگهاى آهكى و در آذربايجان در قسمتهاى سايهء جنگلهاى علىبولاغ ديده مىشود . گونهء گوش موش ديگرى با نام P . judaica L . كه بعضى از گياه‌شناسان آن را