در طب سنتى ده‌ها نسخه طبيعى شوينده در علم پاكسازى چشم وجود دارد كه هم مىشويد و هم تقويت مىكند و هم بر عمر سلول‌هاى بينايى مىافزايد ؛ چرا از آن‌ها استفاده نكنيم و با داروهاى شيميايى به درمان اين عضو مهم و حساس بپردازيم ؟ ! با يك مثال ساده در مورد عينك زدن به ادامه اجمالى اين بحث مىپردازيم : هنگامى كه كودك يا نوجوانى به دليل ضعف بينايى به چشم پزشك مراجعه مىكند پس از معاينه براى او عينك تجويز مىگردد . عينك زدن در مرحله اول پذيرفتن و تثبيت بيمارى و ضعف چشم است . اگر شخصى با گذاشتن عينك ضعف چشمش بر طرف مىشود ديگر چه دليلى دارد كه جوياى علت ضعف چشم خود بشود و دنبال درمان برود ؟ ! از منظر طب پايه ، ابتدا سوء مزاج بوجود آمده كه مانع تقويت و تزكيه چشم شده است مورد بررسى قرار مىگيرد . ممكن است اين سوء مزاج اعضاى ديگر را هم تحت تأثير قرار داده و بيمارىهاى ديگرى هم براى اعضاى ديگر در شرف پيدايش باشند ؟ تكليف آن‌ها چه مىشود ؟ طب پايه توجه مىكند به علت العلل يا علت اصلى كه موجب بيمارى شده است ؛ اما طب علمى نگاه مىكند به خود چشم و درمىيابد كه بر فرض در شبكيه اشكالى از قبيل خونريزى داخلى ، بالا رفتن فشار چشم و غيرو بوجود آمده است . در طب قيدم و طب پايه ايرانى - اسلامى به دنبال علت مىخواهد بداند : شايد علت در جمجمه و حجاب مغز باشد ، شايد نزولات مغز به چشم آسيب رسانده است . شايد از معده بخار اخلاط صعود كرده و موجب بيمارى شده ، شايد كبد مقصر است ، شايد عامل انسدادى در اطراف كره چشم و يا جمجمه در كار ايجاد راه بندان بوده است !