وضعيت بيمارى در ايران براساس طرح ملى سلامت و بيمارى كه در سال 1378 انجام گرديد 7 / 1 % جمعيت عمومى HBsAg مثبت داشتند . براساس مطالعات انجام‌شده ايران جزء كشورهاى با شيوع متوسط محسوب مىگردد و به نظر مىرسد 35 % ايرانيان با HBV برخورد داشته و 3 - 2 % جمعيت ناقل مزمن مىباشند كه البته در مناطق مختلف پراكندگى يكسانى ندارد . به‌طورىكه اين رقم در برخى نقاط كشور مثل استان فارس 7 / 1 % و در برخى ديگر مثل سيستان و بلوچستان 5 % مىباشد . با توجه به انجام واكسيناسيون نوزادان از سال 1372 و كاهش شيوع آن براساس طرح ملى سلامت و بيمارى كشور ما در مرحلهء گذار از شيوع متوسط به شيوع كم بوده و در موارد جديد بيمارى بيشتر در گروه جوانان و بالغين اتفاق مىافتد . ژنوتيپ شايع HBV در بيماران مبتلا به هپاتيت مزمن ژنوتيپ D مىباشد . 80 % موارد مبتلا به عفونت مزمن HBV در ايران HBsAg منفى هستند . ميزان شيوع HBsAg در نهاوند 3 / 2 % است . شيوع HBV در بررسى 39598 اهداكننده خون در قزوين 08 / 1 % بوده كه بيشتر در زنان و افراد كم‌سواد ، متأهل و سن بالاى 35 سال بوده و انتقال افقى نيز مهمترين راه است . شيوع هپاتيت D در جمعيت عادى 4 / 2 % در اهدا كنندگان خون 5 / 2 % و در هپاتيت مزمن 5 تا 6 % است . همچنين در بررسى انجام شده در مراجعين اهداء خون در سال 82 نيز 7 / 8 در هزار نفر آلودگى به HBV وجود داشته است . در بررسى انجام‌شده روى مبتلايان به سيروز 84 % موارد HBc anti مثبت و 51 % HBsAg مثبت بوده‌اند . در بيماران مبتلا به هپاتوسلولار كارسينوما 72 % anti HBc مثبت و 46 % HBsAg مثبت بوده‌اند . با توجه به مجموع بررسىهاى انجام‌شده HBV يكى از شايعترين علل بروز هپاتيت حاد و مزمن در بالغين و همچنين سيروز و هپاتوسلولار كارسينوما در ايران است .