دگر روزى سوارانى كه ره‌پوى سفر بودند بر آن وادى گذر كردند نجوييدند سر ولى پيكر مگو پيكر كه پاره‌پاره‌هاى تن و يك پيكر گسسته‌تر بدن‌ها بىكفن جان نزد جانان بود . * * * * سال‌ها و قرن‌هاست هركسى در راه مانده آنكه غم بار است جام سينه‌اش وانكه گم كرده خويشتن را وان كه مىجويد خدا را زير لب نجواكنان آن شاه را مىخواند و نياز خويش مىخواهد يا حسين ( عليه السّلام ) سيد محمّد موسوى 1387