قابل مذاكره و محاصره و تسليم تبديل گرديده و استعداد رام شدن را از خود بروز مىدهد . براى اينكه بحث شفاف شود ناگزير مثال‌هايى را تقديم مىكنيم . مثلا طب سنتى ايران معتقد است كه بدن انسان تركيبى است فراهم آمده از چهار خلط صفرا ، دم ، بلغم و سودا كه هركدام مأمور ساخت بخشى از اندام انسان هستند ، هرگاه اين چهار خلط به تعادلى نسبى در بدن وجود داشته باشند انسان سالم است و چنانچه يكى از اين چهار خلط به نسبتى بر اخلاط ديگرى برترى داشته باشد تيپ‌هاى مزاجى ايجاد مىشود كه در نتيجه با توجه به اينكه كدام يك از اخلاط چهارگانه برترى نسبى بر ديگرى دارند فرد داراى مزاجى با مشخصات همان خلط ناميده مىشود ، اين شخص با وجود دارا بودن مقدار بيشترى از خلط مورد نظر تا زمانى كه در تركيب اخلاط خود معتدل است سالم است و هرگاه از حد خود بيشتر شد بيمار مىشود . و ليكن اگر چنانچه در شرايط مساوى نسبت غذا و دوا و يا شرايط محيطى جغرافيايى و رفتارى ويژه‌اى قرار گيرد كه در آن عنصر اوليه پديدآورنده خلط غالب بدن او بيشتر شود مستعدترين فرد براى بروز حالت عدم تعادل شخصى خواهد بود كه آن عنصر در بدنش بيشتر وجود دارد . يعنى اگر به افرادى با تيپ‌هاى صفراوى ، دموى ، بلغمى ، و سوداوى در شرايط مساوى خوراك صفرازا بدهيم ، اولين گروهى كه بيشترين آسيب را مىبينند تيپ صفراوى هستند در حالى كه تيپ بلغمىمزاج از غذاى صفرازا لذت برده و با نشاط خواهد شد . بنابراين قاعده با شناخت غذاها ، محيط ، دواها و رفتارهاى ايجادكننده زمينهء اصلى بروز هر خلطى در بدن انسان مىتوانيم در حال سلامت از هركدام به اندازه نياز بهره ببريم و در شرايط بيمارى افزايش هركدام از اخلاط در بدن را با مصرف ماده ضد آن كاهش دهيم و يا ضعف هركدام از اين اخلاط را جبران نمائيم .