داروهاى آنتىبيوتيكى ، در بسيارى از موارد ، نه تنها عفونتها را بر طرف نمىكنند ، بلكه سبب بروز مقاومت تدريجى در باكتريهاى مضر شده و حتى گاهى عفونتهاى ثانويه نيز توليد مىكنند . علاوه بر آن ، نه تنها برخى از آنها عوارض وحشتناكى نظير مسموميتها و نارسايى حاد كليوى ، كبدى ، شنوايى و . . . ايجاد مىكنند بلكه سبب بروز آنمى ( كم‌خونى ) ، ضعف و كاهش قدرت سيستم دفاعى بدن نيز مىشوند . به همين دليل كسانى كه عفونتهاى سادهء بدن خود را با اين‌گونه داروها درمان مىكنند ، نسبت به بيماريهاى عفونى و ويروسى ، حساستر و ضعيف‌تر هستند . داروهاى هورمونى ، تنها با تأثير موقت و مقطعى خود ، علاوه بر عوارض جانبى شديد ، در بيشتر مواقع موجب برهم خوردن سيستم خودتنظيمى هورمونهاى بدن شده و در درازمدت باعث پيشرفت بيمارى مىشوند . به‌طور كلى مىتوان گفت : « از داروهاى پيش پا افتاده و ساده‌اى مانند آسپرين و استامينوفن گرفته تا داروهاى اختصاصى مانند ضد افسردگىهاى سه حلقه‌اى ، آنتىبيوتيكها ، ضد ايمنىها و . . . در بسيارى از افراد ايجاد عوارض جانبى شديد و گاهى كشنده مىكنند كه بخش اعظم اين عوارض جانبى خطرناك به هيچ وجه ، نه در آزمايش روى جانوران و نه در امتحانات بالينى ، پيش‌بينى نشده است . علاوه بر آثار وخيم و تأثيرات كاذب داروها و خطراتى كه در روشهاى درمانى وجود دارد ، بىثباتى در آراء و نظرات طب جديد ، مشكلى است بر مشكلات ديگر كه حتى پزشكان را نيز سردرگم ساخته است . درحالىكه اين بىثباتىها ، با توجيه « نسبى بودن علم » ، طبيعى و منطقى جلوه داده مىشوند ، اما بيشتر به نظر مىرسد اين آراء و نظريات بىثبات ، متغير و زودگذر پزشكى جديد ، ناشى از سردرگمى و عدم تسلط علمى محافل پزشكى غربى در شناخت راههاى واقعى طب باشد كه تنها مىتوان نام « اشتباه » را بر آن نهاد . اشتباه ، پشت اشتباه ، اشتباهاتى كه تنها و تنها نتيجه‌اش ،