وسيلهء الهامات و رؤيا در خواب و بيمارى از طريق غيب راهنمائى شده و بيماران خود را شفا داده‌اند . طب سنتى طب شريفى است كه امثال لقمان حكيم ، حضرت داوود ( ع ) ، حضرت عيسى ( ع ) و پيامبران الهى در ترويج آن بسيار كوشيده‌اند و هيچ زمانى مورد بىمهرى مانند آنچه اكنون ما در جامعهء خود مىبينيم قرار نگرفته بود . روشن است كه هيچ‌گاه نهضت‌هاى علمى به روايت تاريخ ، علوم و دست‌آوردهاى علماى پيش از خود را منع نمىكردند بلكه تلاش گذشتگان خود را ارج مىنهادند ، آن علوم شريفه را مىآموختند و بر شالودهء آن نسخ جديد و تجربيات جديدى مىافزودند . در زمان ما بخشى از سردمداران طبّ غربى كه سودجوئى را بجاى درمان برگزيده بر خلاف نظر پزشكان ايرانى و بطور كلى پزشكان دين‌مدار شرقى ، اصول و قوانين متقن و فن‌آورىهاى طب قديم را يكباره به كنارى نهاد و علم‌زدگى محض را سرلوحهء كار خويش قرار داد و حكمت و اخلاق و جهان‌بينى را از علوم طبى مجزا ساخت و ملاك علم طب را بر تجزيه و آزمايشگاه و شيمى جديد و تجربهء صرف نهاد و به كلى تأثير قلب و اشراق و خدا را منكر شد و در رنساس عليه خرافه‌پرستى كليساى قرون وسطى تا بدين حد از نقش خداوند عامدانه غفلت ورزيد و بدين وسيله مصداق مكروا و مكرو 1 اللّه و اللّه خير الماكرين واقع گرديد . چنين شد كه در تكنولوژى طب و ابزار و ادوات پيشرفته به غايت رشد كردند و دستگاه‌هاى پيشرفتهء طبى چشم همگان را خيره ساخت . اما اين پيشرفت‌ها حاصلى براى مردم جز اندكى نداشت چرا كه شفا از دست بشد و از مروه صفا رفت . داروها سرشار از عوارض منفى شدند و بيمارىها روز به روز بيشتر شد و انواع مرگ‌ها به سراغ مردم آمد و اينك ما در عصر حاضر اگر بدرستى بنگريم ميزان تلفات و مرگ‌ومير را در مقايسه با دوران‌هاى گذشته بسى افزونتر مىبينيم و مردم گروه‌گروه بتدريج بسوى طب قديم روى مىآورند تا بدين‌وسيله بيماران خود را از درد و رنج نجات بخشند . در دوران باستان هرازگاهى