مىشود كه « مزاج » ناميده مىشود . اين مزاج در هر موجود بنا بر تفاوتهاى درونى آن موجود متفاوت است اما به‌طور كلى ، همهء موجودات و از جمله انسانها را مىتوان از حيث خصوصياتى مانند ميزان سوخت‌وساز پايه ( حرارت درونى ) و ميزان رطوبت ذاتى به چهار گروه عمده تقسيم‌بندى نمود . اين چهار گروه عمده عبارتند از : 1 - مزاج گرم و مرطوب ( دموى يا خونى ) 2 - مزاج سرد و مرطوب ( بلغمى ) 3 - مزاج سرد و خشك ( سوداوى ) 4 - مزاج گرم و خشك ( صفراوى ) « 1 » همهء انسانها و ساير موجودات زنده در اين چهار گروه قابل طبقه‌بندى شدن هستند . بسيارى از خصوصيتهاى ظاهرى يك انسان ، اعم از خلق و خو ، وضعيت عصبى ، چاقى و لاغرى ، تمايلات و سليقه‌ها و . . . از مزاجهاى ذكر شده تاثير مىپذيرند . به عنوان مثال شخصى كه داراى مزاج سرد و خشك ( سوداوى ) است معمولا لاغر است ، حرارت بدنى كمى دارد ، افكار و تخيلات او درهم ريخته و از هم‌گسيخته است . رنگ چهره تيره دارد و تمايل بسيار زيادى به ابتلا به بيماريهاى افسردگى ( حالات ملانكولى ) ، ماليخوليا و ساير بيماريهاى مربوط به اين مزاج از خود نشان مىدهد كه همهء اين خصوصيات با طبيعت كلى بدن او در ارتباطند . اين طبيعت كلى يك موجود از عواملى چون : 1 - ژنتيك 2 - محل سكونت 3 - سنين مختلف عمر 4 - فصول سال 5 - تغذيه و عوامل محيطى ديگر تاثير مىپذيرد كه در اين بين ژنتيك نقش اصلى را ايفا مىكند بطورى كه هر شخص با يكى از مزاجهاى چهارگانه به دنيا مىآيد و به‌طور ذاتى ، در همهء عمر به سمت همان مزاج گرايش بيشترى نشان مىدهد يعنى ژنتيك تنها عامل ثابت تاثيرگذار و قوىترين آنها بر مزاج بدن انسان است . عوامل ديگر به صورت مقطعى و موقت

--> ( 1 ) - اين چهار گروه در كتابهاى ديگر همين مولف تحت نام مجموعهء پيك شفا مفصلا تشريح شده‌اند .