انداخته شد و پس از بهبود نسبى فاصلهء خونگيرىها به يك روز در ميان و بعد دو روز در ميان و هفته‌اى يك بار و 15 روز و الى آخر رسيد تا زمانى كه بهبودى كامل حاصل آمد . فلج و بيمارىهاى استرخائى عبارت از باطل شدن حس و حركت در كل بدن يا قسمتى از آن . علامت آن در مزاج‌هاى بلغمى سفيدى صورت و رطوبت بينى و فراموشى و در برخى ساير علامات بلغم است . گرچه در بيمارى استرخاء و زالودرمانى يك تناقض وجود دارد ، آن‌گونه كه برخى از اطباء طب سنتى خونگيرى در حالت غلبهء بلغم را منع مىكنند ، اما بلغم در بسيارى از مواقع صفرا و سوداى سوخته و يا رسوب داده شده را محاصره كرده و مانع تجزيه آنها مىشود . در اين صورت زالودرمانى با كمك داروهاى شكافندهء بلغم محاصره را شكسته و باعث دفع اخلاط اضافى مىگردد . بنابراين زالودرمانى در پشت گوش ضرورى است و سپس روى دست و بعد از آن با توجه به شدت بيمارى چند بار در بخش‌هايى از پا تكرار مىشود . تعداد و دفعات زالو به توان بيمار و تشخيص پزشك مسلط بر طب سنتى بستگى دارد . دمل‌ها و كورك‌ها در درمان دمل و كورك استفاده از زالو زمان خاصى دارد . تا قبل از نضج و رسيدن دمل اقدام به خونگيرى مناسب نيست ، چون خون تميز خارج و خون كثيف باقى مىماند مگر آنكه دمل يا كورك در ابتداى شكل گرفتن باشد . بهتر است پس از رسيدن دمل با داروهاى رساننده زالودرمانى انجام شود تا خون كثيف همراه با خروج چرك‌ها خارج گردد در غير اين صورت ممكن است دمل سخت‌تر و دردناك‌تر سر بر آورد . اين اشتباه بيشتر در مورد كسانى صادق است كه مىخواهند بدون