درمان بيمارىهاى عفونى و نيز تقويت عملكرد دستگاه گوارش ( مانند مرى ، معده ، كبد و . . . ) توصيه شده است . اگرچه ماساژ منطقه مربوط ، جهت درمان چنين مواردى بسيار مفيد مىباشد . افشانه اسانس احتمالا مناسب‌ترين راه جهت استفاده از اسانس‌هاى گياهى است و براى درمان انواع بيمارىهاى مربوط به كبد ، قلب ، مغز و خون ، توصيه مىگردد . مصارف داخلى اسانس‌هاى گياهى به شكل رقيق نشده همراه با تكه‌اى قند يا مخلوط با عسل نيز استفاده مىشوند . در اين روش دقت در استفاده از مقدار دقيق اسانس ، بسيار مهّم مىباشد . مصرف مقادير زياد هرگونه اسانس خطرناك است . سميّت رين اسانس‌ها ( به ترتيب كاهش سميّت ) مربوط به گياهان سداب ، تويا ، برنجاسف ، مريم‌گلى ، زوفا ، باديان رومى و رازيانه مىباشند . قاعده اين است كه بيشترين مقدار اسانس‌هاى گياهى كه به شكل داخلى مصرف مىشوند ، 5 قطره ، 3 بار در روز باشد . مىتوان اسانس‌هاى گياهى را براى استفاده بهتر و مناسب‌تر در اتيل الكل ( يا روغن بادام شيرين براى كودكان و افرادى كه الكل مصرف نمىكنند ) رقيق كرد ، يعنى 6 گرم اسانس را ( يا به صورت جدا و يا به شكل آميخته ) در 112 گرم اتيل الكل 90 درجه ( از الكل صنعتى استفاده نشود ) ، مخلوط نمود ، ميزان متوسط مصرف اين مخلوط ، 3 بار در روز و هر بار 25 قطره در 1 ليوان آب گرم يا چاى گياهى ، بين غذا است . حد اكثر مقدار مصرفى 150 قطره در روز مىباشد . عسل معطّر : 6 گرم از مخلوط اسانس گياهى با 448 گرم عسل مخلوط گردد و كاملا هم زده شود . مقدار مصرف : نصف قاشق چايخورى ، 3 بار در روز . تركيبى با غلظت بيشتر جهت استفاده در كپسول ساخته مىشود . منع مصرف : سوزش سر دل ، زخم‌هاى گوارشى . مصارف موضعى درحالىكه از اسانس‌هاى گياهى به صورت داخلى فقط به منظور اهداف درمانى استفاده مىگردد ، مىتوان فرآورده‌هاى مناسب آنها را براى استفاده‌هاى موضعى نيز به