بود ، امّا بدزبانى او شخصيّت او را تحت الشّعاع قرار مىداد . البته در مطب با مريضان خوش‌اخلاق بود و به مردم فقير و تهيدست كمك مىكرد . در زندگى خيلى محتاط بود . در اواخر عمر صدمه‌اى توازن ذهنى او را بهم زده بود . دختر يتيمى كه او را با محبّت فراوان بزرگ كرده بود پس از رسيدن به سنّ بلوغ ، سازوبرگ گرانبهاى او را برداشت و فرار كرد . اين حادثه براى او سخت رنج‌آور بود . على بن رضوان در سال 460 ه . يا 453 ه . / 1067 يا 1061 م . در عهد فرمانرواى فاطمى مستنصر باللّه در مصر وفات يافت . در عيون الانباء قريب يك‌صد كتاب او قيد شده است كه بيشتر آنها در طبّ است ، امّا ابن ابى اصيبعه و ابن قفطى از كتاب شرح قانون او ذكرى به ميان نياورده‌اند . جورج قنواتى و سعيد نفيسى در عصر حاضر از اين كتاب نام برده‌اند . به نوشتهء قنواتى نسخه‌اى از اين شرح در پاريس موجود است . در تأليفات على بن رضوان كتاب‌هاى مهم علم الادويه شامل است كه عبارتند از : مقاله ماء الشعير ، حواشى على الصيدله ، كلام فى الادوية المسهله ، كتاب فى تركيب المعاجين و الاشربه ، حواشى على كتاب الاغذية و الادوية تميمى ، حواشى على كتاب اشربة الاصّحاء فوسيدينوس ، كتاب الاشربة المفيدة للمرضى فيلغريوس ، تعليق على كتاب الادوية المفردة لجالينوس ، كتاب الادوية المفردة ( به ترتيب حروف تهجّى ) 2 1 ابو العلاء زهر بن زهر مقالة فى الرّد على الادوية المفردة ابو العلاء زهر بن عبد الملك بن محمّد بن مروان بن زهرايادى اشبيلى طبيب و شاعر گرانقدر از خانواده زهر است . او طبّ را از پدرش آموخت و علوم مختلف را از استادان ديگر فراگرفت . در تجويز نسخه و دانايى به كمال رسيده بود . در تشخيص مرض از روى