دار الشفاء تخصيص يافته بود . او در دهلى وفات يافت . برادر ديگر حكيم رضى الدّين ، حكيم امام الدّين در دهلى متولّد شد . او در منقولات كامل بود و در طبّ بىمانند . قرآن كريم را به خوبى از حفظ داشت و در يك شب ختم مىكرد . عالمگير ثانى به او لقب حكيم الملك عطا كرد و منصب يك هزار و پانصدى براى او تعيين كرد . در زمان شاه عالم با نوّاب نجف خان روابط خصوصى برقرار كرد . نوّاب نجف خان براى او احترام فراوان قايل بود . در مجلس درس حكيم رضى الدّين فصوص الحكم و مثنوى مولاناى روم نيز تدريس مىشد . او در 15 جمادى الثّانى 1225 ه . / 1810 م . در دهلى وفات يافت و در مقبرهء مولانا سماء دفن شد . نوهء حكيم امام الدّين ، حكيم حسن على خان در معالجهء امراض عسر البرء معروف بود . در عهد شاه عالم منصب او پانصدى ذات و پانصدى سوار بود . او در 26 جمادى الثّانى 1244 ه . / 1828 م . در امروهه درگذشت . نوهء ديگر حكيم امام الدّين ، حكيم عظيم على خان طبيبى بااستعداد بود و همهء كتاب‌هاى طبّى را به راحتى تدريس مىكرد و مطب او بسيار موفّقيّت‌آميز بود . در 24 ربيع الاوّل 1278 ه . / 1861 م . در امروهه وفات يافت . علاوه بر دو فرزندش ، حكيم جواد على خان و حكيم صادق على خان ، حكيم امجد على خان ، حكيم خادم حسين « 1 » ابن حكيم شيخ كريم بخش ( ميرت ) ، حكيم فضل دين ، حكيم غلام حسين ( ميرت ) و حكيم نياز على خان امروهى و غيره از جمله صدها شاگرد او بودند . 2

--> ( 1 ) - جدّ محترم استاد حكيم سيّد كرم حسين و مؤلّف مشهور كتاب‌هاى طبّى حكيم محمّد حسن حاذق فرزند حكيم خادم حسين بود .