است و " طب شفايى " به قلم مظفّر الدين محمّد حسين شفايى ، پزشك و داروساز مشهور زمان شاه عباس اشاره كرد . حكومت افشاريه و زنديه : در اين دوران ( سده‌هاى 12 و 13 ه . ق ) پزشكى و درمانگرى پيشرفت قابل توجهى نداشت و در ضمن با ورود پزشكان انگليسى ، نفوذ طب اروپايى به ايران آغاز گرديد . حكومت قاجار : در زمان حكومت قاجار ارتباط ايران با كشورهاى اروپايى توسعه پيدا كرد و علاوه بر ورود پزشكان خارجى و طبابت آنها در تهران ، تعدادى دانشجو از ايران به كشورهاى اروپايى اعزام شدند تا در زمينه‌هاى مختلف از جمله پزشكى تحصيل كنند . مهم‌ترين اتّفاق در زمان ناصر الدين شاه و به همّت اميركبير رخ داد و آن تأسيس مدرسه دار الفنون بود . دار الفنون در سال 1230 ه . ش ( 1851 م ) با 30 نفر شاگرد رسما گشايش يافت و به صورت مجموعه‌اى از مدرسه طب ، داروسازى و رشته‌هاى ديگر مثل رياضيات ، مهندسى معدن ، موزيك ، ادبيات و . . . اداره مىشد . مدّت تحصيل در مدرسه طب 7 سال بود كه بعدا به 5 سال تقليل يافت . ورود به آن ، شرايط خاصى داشت و تنها فرزندان اشراف و شاهزادگان مىتوانستند در آن تحصيل كنند . اكثر استادان اين مدرسه اتريشى بودند . در سال 1290 ه . ش در كنار مدرسه ، بيمارستانى به نام " بيمارستان دولتى " گشايش يافت . با اينكه معلّمين دار الفنون اتريشى و ايتاليايى بودند ، زبان تدريس فرانسوى بود . آغاز سال تحصيلى پس از ماه صفر و مدت تحصيل در هر سال كمى بيش از 6 ماه بود ( تابستان ، ماه رمضان ، اعياد و روز عاشورا مدرسه تعطيل بود ) . ساعت كار آن از 8 صبح تا 3 بعد از ظهر بود . در دار الفنون