در دمشق : زهرة الغريب و در مصر : اراوله مىگويند . اين كلمهء علمى است كه معناى آن مىشود : گل طلائى . جايگاه روئيدن : زمين‌هاى زراعتى و باغ و بستانها . اوصاف و مشخصات آن : گياهى است كه ارتفاع آن به - 50 الى 120 - سانتيمتر مىرسد ، ساقهء آن ضلعى و كم‌شاخه است . برگهاى آن نظير بال و نيزه مانند مىباشند . موقعى كه آن را بكوبند بوئى شبيه ببوى كافور از آن منتشر مىشود . اين گياه در ماه : تير و شهريور گلهاى خوشه‌اى مانند و گرد مىدهد كه در وسط آنها يك نصف كروى زرد رنگ مىباشد . قسمت طبى آن : قسمت بالاى آن در ماه : مرداد و ماه : مهر و سر گلهاى زرد آن در ماه : مرداد و برگهاى آن قبل از اينكه در ماه : خرداد و ماه : تير گل بدهد . مواد فعالهء آن : روغنى است فرّار با توجون و مواد تلخى كه كرمهاى روده را نابود مىكند و دردهاى مثانه و غدهء پرستات مردان و تخمدان و رحم زنان را تسكين مىدهد . استعمال طبى آن : 1 - از خارج : روغن گل اين گياه براى معالجهء مرض روماتيسم و نقرس ماليده مىشود و نيز آن را براى علاج سودا و كچلى به پوست بدن مىمالند . طريقهء ساختن روغن اين گياه اين است كه مقدارى از گلهاى زرد رنگ آن را در ميان يك شيشه بريزند و بقدرى روغن زيتون به آن اضافه نمايند كه روى آنها را فرا بگيرد ، سپس در آن شيشه را محكم ببندند و آن را مدت دو هفته در مقابل آفتاب بگذارند ، آنگاه محتوى آن شيشه را در ميان پارچهء نازك بريزند و با فشار صاف نمايند . ب - از داخل : عصاره يا روغن سابق الذكر اين گياه را براى نزله‌هاى