طريقهء استعمال آن : شوكران را فقط تازه استعمال مىنمايند ، اين گياه بطور كلى نظير ادويه‌جات كه در سالاد سبزيها اضافه مىشوند قليل الاستعمال است ، بوى عطر آن در عصارهء ليمو يا سركه ظاهر مىشود ، بدين لحاظ است كه آن را براى سركه ترشى زياد به مصرف مىرسانند . شوكران را نيز براى چاشنى : شوربا ، آبگوشتها ، خوراكهاى تخم‌مرغ ، گوجه‌فرنگى و گوشت ماهى به مصرف مىرسانند ، خشك نمودن شوكران نظير ادويه‌جات باعث از دست دادن بزرگترين خواص آن خواهد شد . هرگاه بخواهند شوگران را مصرف كنند بهتر اين است كه آن را با جعفرى و زيره يا طرخون استعمال نمايند ، شوكران اشتها را تحريك و ادرار را زياد مىكند . ملاحظاتى راجع به كشت و زرع آن : تخم شوكران را در فصل بهار روى خطوطى مىكارند كه هركدام با ديگرى ( 30 - 35 ) سانتيمتر فاصله داشته باشند . پس از اينكه نشاء آن رشد و نمو كند نشاءهاى زيادى را مىكنند و در هر ( 18 - 20 ) سانتيمتر يكى از آنها را باقى مىگذارند ، هر بوته‌اى از اين گياه به ( 20 * 35 ) سانتيمتر از زمين احتياج دارد . شوكران را مىتوان بدين نحو كاشت كه در ماه ارديبهشت يك قسمت از بوتهء آن را جدا كنند و بكارند ، هرگاه شوكران بخواهد غنچه گل كند بايد غنچه‌هاى آن را قطع نمايند زيرا اين عمل باعث مىشود برگ اين گياه كه براى چاشنى لازم و مطلوب است بيشتر شود ، بايد از خشك كردن برگ اين گياه به منظور زمستان صرف‌نظر كرد ، زيرا خشك نمودن آن چنان كه گفتيم باعث مفقود شدن خواص آن خواهد شد .