مواد فعال آن : در برگهايش روغنى فرار و در ميوه‌هايش ويتامين‌ها و املاحى وجود دارد . اين گياه ادرارآور و عرق‌آور است ، قابض و ضد عفونت مىباشد . استعمال طبى آن : 1 - از خارج : از برگهاى تازهء آن ضماد درست مىكنند و زخم و جراحات را بوسيلهء آن ضماد معالجه مىنمايند . ب - از داخل : شيرهء برگهاى اين گياه را براى معالجهء روماتيسم و نقرس و بعنوان زياد كردن ادرار استعمال مىكنند تا جسم را از مايعاتى كه در آن جمع شده‌اند پاك نمايد ، نيز آن را براى اينكه عرق‌آور است در مورد تب و امثال آن استعمال مىنمايند . دستور تهيهء شيرهء آن اين است كه در هر فنجان مقدار دو قاشق كوچك غذاخورى از برگ اين گياه را بريزند و در هر روزى ( 1 - 2 ) فنجان از آن را بياشامند . مىتوان يك داروى مخلوطى از برگ اين گياه و برگ علف هفت‌بند به مقدار مساوى بدست آورد بدين شرح : اولا بايد برگها را بگذارند تا پلاسيده شوند ، آنگاه آنها را مختصرى با هاون چوبى بكوبند ، سپس مقدار كمى آب به آنها بپاشند و آن را در ميان كيسهء پارچه‌اى ريخته مدت 3 روز بگذارند تا كاملا تخمير شود و بعد آن را در ظرف بريزند و در موقع احتياج استعمال نمايند . شيره‌اى كه از اين داروى مخلوط بدست بيايد خوش‌بو و خوش‌طعم و پرفائده است ، بهتر اين است كه صبح آن را بجاى چاى مصرف نمود . ميوهء تازه اين گياه و عصارهء آن بعد از اينكه آن را گرم كنند در مورد التهاب حلق و سرفه استعمال مىشود . جوشاندهء ميوهء خشك آن را براى معالجهء التهاب دهان غرغره مىكنند ، مىتوان از شكر و ميوهء اين گياه مربا درست كرد .