امين رويحه

216

درمان با گياهان از نظر طب قديم و جديد با تصاوير گياهان ( فارسى )

درخت داراى بوئى شبيه ببوى ادويه‌جات مخصوصى است . قسمت طبى آن : ميوه‌هاى آنكه به شكل انگور رسيده باشند و قسمت بالاى شاخه‌هاى آن مصرف طبى دارد . مواد فعال آن : روغنى فرار با يونين ، مواد قندى و مواد پاك‌كننده و صمغى كه اشتها را باز و ادرار را زياد مىنمايند . بايد دانست كه اين مواد را نبايد در موقع امراض كليه‌ها استعمال نمود ، چنانچه در اين موقع استعمال كنند باعث خون‌ريزى كليه‌ها خواهد شد . استعمال طبى آن : 1 - از خارج : جوشاندهء شاخه‌هاى اين درخت را براى معالجهء روماتيسم مفصلى و عضلى به آب استحمام و آب شستشو اضافه مىكنند . فائدهء اين جوشانده از اكثر دواجات براى معالجهء اين مرض بيشتر است ، مشروط بر اينكه استعمال آن را در يك مدت طولانى ادامه دهند . مريض‌هائى كه از شدت اين مرض قدرت حركت ندارند بدين‌طريق معالجه مىشوند كه : در هر روزى - 10 - مرتبه مفصل و عضلات خود را با جوشاندهء اين درخت شستشو دهند ، آنگاه پس از اينكه بهبودى حاصل كردند و توانستند كه آن عضو را حركت دهند بايد در عوض شستشو بدن را استحمام دهند . دستور تهيهء جوشاندهء شاخهء اين درخت اين است كه : سرشاخه‌هاى اين درخت را به قطعات كوچكى قطعه قطعه كنند ، آنگاه مقدار چهار مشت از آنها را مدت - 3 - ساعت در مقدارى آب بجوشانند ، آنگاه آن را صاف نموده و صاف‌شدهء آن را به آب استحمام كه داراى - 35 - درجه حرارت باشد اضافه نمايند و مريض مدت ( 15 - 20 ) دقيقه در ميان آن بخوابد . براى معالجه عضلات و انگشتهاى دست و پا كه مبتلا به روماتيسم عضلى يا نقرس يا فلج شده باشند بايد آنها را با روغن اين درخت يا صبغه روزى ( 2 - 3 ) مرتبه مدت چهار پنج هفته ماساژ داد . دستور تهيهء صبغه و روغن اين درخت اين است كه : براى صبغه مقدارى از كوبيدهء ميوهء اين درخت را در سه برابر آن الكل