و اجتماعى باز مىشوند ، گلهايش زرد رنگ و داراى دائره وسيعى هستند . ساقهء آن ضخيم و عمودى و مستقيم مىباشد ، ريشه‌هايش پراكنده و گره‌دار و پوست آنها گندمگون و باطن آنها سفيد و داراى بوى ادويه‌جات است . قسمت طبى آن : شاخه‌هاى سالخوردهء اين گياه كه در اول بهار يا در فصل پائيز خشك مىكنند مصرف طبى دارد . مواد فعال آن : عبارتند از : روغنى فرار ، مادهء : انيولين ، موادى صمغى و مادهء : هيلينين كه از قوىترين پاك‌كنندگان است . استعمال طبى آن : 1 - از خارج : مرهم اين گياه را براى معالجهء مرض گرى بدين‌ترتيب درست مىكنند كه مقدار ( 20 ) گرم از ريشهء كوبيدهء آن را با ( 10 ) گرم روغن يا پيه حيوان مخلوط مىنمايند و آن را مدت 24 ساعت روى موضع مرض مىگذارند آنگاه شخص مريض بعد از اين عمل با آبگرم و صابون استحمام كند و لباسها و ملافه تخت خود را بوسيلهء جوشاندن يا شستن پاك و تميز نمايد . و نيز جوشاندهء مؤثرى از كوبيدهء ريشه‌هاى آن براى شستشوى زخم و خشك نمودن چرك آن و امراض خشكى پوست تهيه و استعمال مىكنند . دستور استعمال آن اينست كه موضع درد را بوسيلهء جوشانده صاف‌شدهء آن گرم نمايند . مناسب است كه مريض يك فنجان از شيرهء ريشهء اين گياه را به ترتيبى كه در ذيل داده مىشود بياشامد مقدار - 3 - گرم از ريشهء خردشدهء اين گياه را در يك فنجان بزرگ آب بريزند و در بين روز بتدريج آن را بياشامند ، بايد دانست كه اگر بيشتر از يك فنجان و نصف يا دو فنجان از اين شيره مصرف شود باعث بهم‌خوردگى دل و استفراغ خواهد شد . ب - از داخل : شيرهء آن نيز براى معالجهء امراض سينه به كار مىرود ، زيرا بلغمهاى منجمد را كه در مجارى تنفس جمع شده باشند منحل و بر طرف مىكند