قسمت طبى آن : برگهايش بدون ساق در ماه خرداد و گلهايش در ماه : تير و مرداد مصرف طبى دارند . و ميوهء آن بعد از اينكه كاملا برسد آن را كاملا خشك مىنمايند و آن را با شكر مىپزند و مربا درست مىكنند . پوست وسط آن در اواخر پاييز به مصرف طبى مىرسد . براى جمع كردن پوست آن بايد اولا آن پوست خارجى خاكسترى رنگ آن را بگيرند و پوست بعد از آن را خشك كنند و يا اينكه آن پوست وسطى را بوسيلهء چاقو از پوست خاكسترى رنگ ببرند و جدا نمايند . مواد فعال آن : در گلهاى آن روغنى فرار وجود دارد كه عرق‌آور مىباشد . در پوست وسطى كه سبز رنگ است مادهء سابونين و مادهء شبه قليائى وجود دارد كه ادرارآور و بادشكن و مسهل است . در برگهايش ماده‌اى است مسكن و ضد التهاب . استعمال طبى آن : 1 - از خارج : برگهاى تازه و كوبيدهء اين درخت را براى معالجهء ناخن‌هائى كه چرك مىكنند استعمال مىنمايند . برگهاى كوبيدهء اين درخت را بقدرى با شير مىپزند كه ضمادى نظير خمير بدست مىآيد ، آنگاه بواسيرى را كه داراى التهاب است با آن معالجه مىكنند . نيز مرهم برگ آن را براى معالجهء دردهاى نقرس مفاصل انگشتها مصرف مىنمايند دستور ساختن مرهم آن اين است كه مقدارى از برگهاى كوبيدهء آن را با مختصرى از پيه گاو مخلوط كنند و آن را بقدرى بكوبند كه كاملا ممزوج و نرم شود . ب - از داخل : شيرهء گل‌هاى اين درخت را براى معالجهء نزله‌هائى كه بوسيلهء سرما ايجاد شده باشند و ابتداى مرض گريپ و روماتيسم التهاب لوزتين استعمال مىكنند . ولى زكام را بوسيلهء استنشاق بخار شيرهء آن معالجه مىكنند ، بدين‌طريق كه يك ورق كاغذ را نظير قيف در مجراى گوش قرار دهند و بخار را بواسطهء آن