همچنين در صحيح بخارى از عايشه نقل شده كه گفته است : چون پيامبر صلّى اللّه عليه و إله به ديدن بيمارى مىرفت يا بيمارى را نزد او مىآوردند چنين برايش دعا مىكرد : اى پروردگار مردمان ، درد و تيره‌بختى را دور كن ، شفا ده كه تو خود شفادهنده‌اى . شفايى جز شفاى تو نيست و آن شفايى است كه چون بيايد هيچ بيمارى را بر جاى نمىگذارد . « 1 » ج ) احاديث نهى از درمان با حرام : شمارى از احاديث از درمان بيمار با حرام نهى كرده‌اند كه از آن جمله است : 1 . حديثى كه چون دربارهء شراب و درمان با آن از پيامبر صلّى اللّه عليه و إله پرسيدند فرمود : « آن درمان نيست ، بلكه خود بيمارى است » . « 2 » 2 . حديث مرفوع ديگرى كه مىگويد : « خداوند شفاى شما را در آنچه بر شما حرام كرده قرار نداده است » . « 3 » 3 . حديث ديگرى كه به موجب آن پيامبر صلّى اللّه عليه و إله فرمود : « خداوند براى هر دردى درمانى قرار داده است . درمان كنيد ؛ اما هرگز به حرام درمان نكنيد » . « 4 » اين دسته از احاديث از گونهء احاديث حاكى از تشريع هستند ؛ چرا كه در آنها پيامبر صلّى اللّه عليه و إله حكم را به معنايى شرعى و در اينجا تحريم ، پيوند داده است و بنابراين بايد گفت : هر ماده‌اى كه حرام باشد درمان با آن جايز نيست .

--> ( 1 ) . « ان النبى صلّى اللّه عليه و إله كان اذا اتى مريضا او اتى اليه به قال : اذهب البأس رب الناس اشف و انت الشافى لا شفاء الا شفاؤك شفاء لا يغادر سقما » . ر . ك : صحيح بخارى ، ج 5 ، ص 2170 ، ح 5418 - م . ( 2 ) . « انها ليست بدواء و لكنها داء » . ر . ك : مسند احمد ، ج 4 ، ص 317 ؛ صحيح مسلم ، ج 2 ، ص 1573 ، ح 1984 ؛ سنن ابى داوود ، ج 4 ، ص 7 ، ح 3873 ؛ آمدى ، سنن الترمذى ، ج 4 ، ص 387 ، ح 2046 ؛ صحيح ابن حبان ، ج 4 ، ص 232 ، ح 1390 ؛ حاكم ، المستدرك ، ج 4 ، ص 455 ، ح 8260 ؛ مسند ابى عوانه ، ج 5 ، ص 107 ؛ بيهقى ، سنن الكبرى ، ج 10 ، ص 4 ؛ طبرانى ، معجم الكبير ، ج 22 ، ص 14 ، ح 15 ؛ ابن حجر ، فتح البارى ، ج 1 ، ص 339 - م . ( 3 ) . اين حديث را عبد الرزاق و طبرانى مرفوعا و حاكم به صورت موقوف از ابن مسعود روايت كرده است : « ان اللّه لم يجعل شفاءكم فيما حرم عليكم » . ر . ك : صنعانى ، مصنف عبد الرزاق ، ج 9 ، ص 250 ؛ طبرانى ، معجم الكبير ، ج 23 ، ص 326 ، ح 749 ؛ حاكم ، المستدرك ، ج 4 ، ص 455 ، ح 8260 - م . ( 4 ) . « ان اللّه جعل لكل داء دواء فتداووا و لا تتداو به حرام » . ر . ك : سنن ابى داوود ، ج 4 ، ص 7 ؛ بيهقى ، سنن الكبرى ، ج 10 ، ص 5 - م .