سنن پيروى مىكنند و به استناد احاديثى نبوى به بيان استحباب داروهايى معيّن براى بيمارىهايى چند مىپردازند . ديدگاه دوم : برخى مىگويند لازم نيست باور يا سخن پيامبر صلّى اللّه عليه و إله در امور دنيوى محض حتما برابر واقع باشد ، بلكه گاه ممكن است دراين‌باره خطايى نيز ، خواه اندك و خواه زياد ، رخ دهد و حتى ممكن است در چيزى از اين دست ، آن حضرت به خطا رود و كسى يا كسانى ديگر به پندار درستى دست يافته باشند . طرفداران اين نظريه مىگويند : چنين برداشت و باورى هرگز به معناى كاستن از جايگاه والايى نيست كه خداوند به پيامبر خويش بخشيده و او را از اين رهگذر گرامى داشته است ؛ زيرا منصب نبوت ، يكسره به آگاهى از امور دينى پيوسته و بدان وابسته است و به امورى چون باور به خدا و فرشتگان و كتاب‌هاى آسمانى و روز واپسين و نيز امور و احكام شرع نظر دارد ؛ اما اينكه براى نمونه ، پيامبر صلّى اللّه عليه و إله باور داشته باشد كه فلان شخص ستمديده است ، ولى او در واقع ستمگر باشد يا اعتقاد داشته باشد كه فلان دارو براى درمان فلان درد سودمند است يا فلان درمان ، فلان بيمارى را بهبود مىبخشد ؛ اما در واقع چنين نباشد ، يا باور داشته باشد كه فلان برنامه و فلان روش در كار زراعت يا تجارت يا در يك حرفه و مهارت ، فلان هدف را تحقق مىبخشد ؛ ولى آشكار شود كه چنين نيست يا درست نتيجه‌اى عكس آنچه آن حضرت فرموده به بار مىآورد يا اينكه پيامبر صلّى اللّه عليه و إله اعتقاد داشته باشد كه فلان تاكتيك نظامى يا سازوكار ادارى ، فلان منافع را در پى دارد و فلان زيان‌ها را دور مىكند ، اما در واقع آن تاكتيك و آن سازوكار چنان رهاوردى نداشته باشد ، هيچ ربطى به نبوت ندارد و از آن سرچشمه نمىگيرد ، بلكه پيامبر صلّى اللّه عليه و إله تنها بدان سبب چنين باورهايى را اظهار مىكند كه يك « انسان » است با همهء تجربه‌هاى شخصى ويژهء خود ، با همهء اثرپذيرىها از رخدادهاى پيرامونى و پيشينى زندگىاش و با همهء آنچه از ديگران شنيده يا ديده ، و اينها در كنار هم او را به نتايج و جمع‌بندىهايى معيّن ، راه نموده است . عواملى از اين دست سبب مىشود پيامبر صلّى اللّه عليه و إله آن‌سان كه هر انسان ديگرى به باورها و