درآمد يكى از موضوعات ويژهء بانوان ، « يائسگى » است ؛ چون بيشتر فقها ، سنّ يائسگى را پايان پنجاه سال قمرى مىدانند ( زنان سيد را مشمول اين حكم نمىدانند و براى آنان پايان شصت سال قمرى را سنّ يائسگى در نظر گرفته‌اند ، ) و اين موضوع مشكلات فراوانى براى بانوان مسلمان به وجود آورده و افزون بر عسر و حرج شديد به علت اين حكم ، هميشه با اين پرسش روبه‌رو هستيم كه چگونه با رسيدن به پنجاه سال قمرى ، ناگهان همهء احكامى كه در دوران قاعدگى بر ايشان بار بوده دگرگون مىشود و همه چيز عكس آن اعمالى مىشود كه پس از رسيدن به اين سن ، انجام مىدادند . با اينكه از نظر طبيعى مانند گذشته قاعدگىشان ادامه دارد و هيچ تغييرى نكرده است . ازاين‌رو برآن شديم تا با بررسى دوبارهء آراى فقهاى گذشته و حاضر ، علت پيدايش اين حكم را بيابيم و با مراجعه به پزشكان و كتب پزشكى مربوط به اين امر ، دريابيم كه آيا خونى كه بانوان پس از اين سن مىبينند ادامهء قاعدگى است يا ماهيت آن تغيير كرده است ، و اصولا آيا عامل سن در قطع قاعدگى زنان مؤثر است يا عوامل ديگرى نيز در اين امر دخيل‌اند ؟ و اگر سن ، تأثيرى بر اين موضوع دارد عموما يائسگى در چه سنى روى مىدهد ؟ چون فقه اسلامى پويا و گسترده است و هميشه آمادگى پاسخ‌گويى به مسائل روز را دارد ، بسيار خوشبين هستيم تا با پژوهشى نو و نگاهى تازه به اين مسئله ، حكم اصلى يائسگى را روشن كنيم و پيرو آن از بسيارى از مشكلاتى كه اكنون به علت اين حكم به وجود مىآيد جلوگيرى كنيم . البته در جاى خود به‌گونهء مفصل دربارهء