از قرينهء استثنا دانسته مىشود كه از مستثنا منه عموم اراده شده است . به همين جهت ، در تفاسير از آيات شريفهء سورهء مؤمنون ، حرمت استمنا استفاده شده است « 1 » و به سبب اطلاق آيات ، برخى از مفسران مثل قرطبى و زحيلى از آن بر حرمت متعه استفاده كرده‌اند ، « 2 » ولى چون از نظر شيعهء اماميه ، زوجهء موقت نيز زوجه محسوب مىشود ، در آيهء شريفه ( كلمهء أزواج ) داخل خواهد بود . « 3 » خلاصهء مطلب آن است كه متعلق « حافظون » عام است و همين عموميت باعث شده كه به آن بر حرمت استمنا استدلال كنند . بنابراين ، مىگوييم : از آيهء شريفه استفاده مىكنيم كه در مورد زوجه تمام كارها حلال و جايز است ؛ زيرا اطلاق دارد . هم‌چنين از اطلاق آيهء شريفه در مورد بارورى و آبستنى زوجه استفاده مىشود ؛ زيرا مرد نامحرم شوهر نيست و زوج محسوب نمىشود . از مباحث گذشته چند نكته روشن شد : الف ) بارور شدن زن از آب مرد خودش - كه محرم او شمرده مىشود - حلال است ؛ كه دلايل آن به‌طور روشن ذكر شد . ب ) آبستنى زن از آب مرد نامحرم و اجنبى حرام است . ج ) از هر دو مسئله برمىآيد بچّه به كه ملحق مىشود ، و ثابت شد كه براساس دليل‌هاى روشن به پدر ملحق مىشود ، زيرا پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله فرمود : « الولد للفراش » . د ) آنچه بررسى نشد و ادلّهء آن در جاى خود به تفصيل ذكر شده ، حرام بودن لمس زن بر اجنبى است ؛ لذا تمام فقيهان تصريح كرده‌اند كه تلقيح جايز است ، ولى بايد از مقدمات حرام آن پرهيز كرد و مقدمات حرام عبارت از نگاه كردن اجنبى و لمس كردن اوست . با اين حال ، اگر اجنبى لمس و نگاه كرد و با مقدمات حرام تلقيح انجام گرفت ، بچّه حلال‌زاده است ، و ولد الزنا نيست .

--> ( 1 ) . ابو حيّان اندلسى ، بحر المحيط ، ج 7 ، ص 549 ؛ الوهبه الزحيلى ، المنير ، ج 18 ، ص 15 ؛ محمد بن على قرطبى ، الجامع للأحكام ، ج 2 ، ص 105 . ( 2 ) . همان . ( 3 ) . روضه ، ج 5 ، ص 245 .