بزوجته فحصل منها ولد كان ولدهما ، كما لو تولّد بالجماع ، بل لو وقع التلقيح من ماء الرجل بزوجته بوجه محرّم ، كما لو لقح الأجنبيّ أو أخرج المنيّ بوجه محرّم كان الولد ولدهما و إن أثما بارتكاب الحرام ؛ « 1 » تلقيح نطفه مرد به زوجه‌اش بدون اشكال جايز است ؛ اگرچه پرهيز از حصول مقدمات حرام واجب است ، مانند بيگانه بودن تلقيح‌كننده و يا آنكه تلقيح ، مستلزم نگاه كردن به آنچه نظر به آن جايز نيست شود . بنابراين اگر فرض شود كه نطفه به صورت حلال خارج شده و زوج آن را به زوجه‌اش تلقيح كند و از آن فرزندى پيدا شود ، فرزند آن‌هاست ، همان‌طورى كه اگر به جماع متولد شود ، بلكه اگر به صورت حرام تلقيح از نطفهء مرد به زوجه‌اش بشود . همان گونه كه اگر بيگانه تلقيح كند و يا منى را به گونه‌اى حرام خارج كند ، فرزند از آن آن‌ها خواهد بود ؛ اگرچه به جهت ارتكاب حرام ، گنهكار هستند . آية اللّه تبريزى فرموده‌اند : سؤال 1722 : آيا جايز است تلقيح زوجه با نطفهء زوج خود ، به واسطهء زنى كه او دكتر است . در فرض ضرورت به خاطر فرزند و فرض آن است كه عمل تلقيح نتيجه نخواهد داد ، مگر به‌دست دكتر باشد و اين كار مستلزم نگاه كردن به عورت زن نيز هست . جواب : تلقيح زن با آب شوهرش فى نفسه جايز است ، ولى در كشف عورت او براى دكتر زن به خاطر عمل تلقيح ، اشكال وجود دارد . بلى اگر زن داراى مرض در رحمش باشد به جورى كه عمل تلقيح همراه علاج آن باشد اشكالى ندارد . « 2 » آية اللّه مكارم شيرازى فرموده‌اند : جايز است نطفهء مرد را در رحم همسر او با سرنگ يا وسايل ديگر وارد كنند ، لكن بايد مقدمات آن مشروع و حلال باشد و از مقدمات حرام پرهيز شود . در استفتائات آية اللّه سيستانى آمده است :

--> ( 1 ) . تحرير الوسيله ، ج 2 ، ص 621 . ( 2 ) . صراط النجاة ، ج 2 ، ص 554 .