حكم استفاده مىشود كه چنين شخصى در حكم ميّت است و اگر مطلب چنين باشد ، درآوردن عضو او جايز است و مىتوان عضو درآمده را به كسى كه حياتش متوقّف بر آن است داد - هم‌چنان‌كه در قسم چهارم گذشت . ليكن اشكال اين است كه بر اين كار ، دست كم همراهى و كمك بر مرگ صدق مىكند . شيخ طوسى در اين‌باره روايتى را از زراره نقل مىكند كه گفت : پسرى از امام باقر عليه السّلام بيمارىاش شدّت يافت ( و در حال احتضار واقع شد ) امام باقر عليه السّلام در كنارش نشسته بود و هرگاه انسانى به او نزديك مىگشت مىفرمود : « به او دست نزنيد كه ضعفش افزون مىشود ، ناتوان‌ترين حالت انسان همين حالت است و هركس در اين حال ، آدمى را لمس كند ، مددكار مرگ او شده است » پس چون آن پسر درگذشت ، امام عليه السّلام چشمانش را به هم آورد و چانه‌اش را بست و خواست كه براى مراسم او اقدام شود . « 1 » اعانه بر مرگ ابن أبي عمير از بيش از يك نفر از امام صادق عليه السّلام روايت كرده كه فرمود : « هركه با نيم كلمه در كشتن مؤمن كمك كند ، روز قيامت كه ( براى حساب ) مىآيد ، بر پيشانىاش نوشته شده است : نوميد و محروم از رحمت خدا » . حماد بن عثمان از امام صادق عليه السّلام نقل مىكند كه فرمود : « روز قيامت درحالىكه مردم در حسابرسىاند ، مردى به سوى مرد ديگر مىآيد و او را خون‌آلود مىكند . پس او مىگويد : اى بندهء خدا ، تو را نسبت به من چه مىشود ( و از من چه مىخواهى ) ؟ وى پاسخ مىدهد : فلان روز سخنى را عليه من گفتى و با آن مددرسان كشتنم شدى ، پس به قتل رسيدم . از اين روايات استفاده مىشود كه اعانه بر قتل حرام مؤكّد است و با توجّه به اين

--> ( 1 ) . وسائل الشيعه ، ج 2 ، ص 468 ، « ابواب احتضار » باب 44 ، ح 1 .