همين مطلب را ايشان در صورت رضايت ميّت و عدم رضايت ولى گفته است . « 1 » ادلّهء حرمت امور زير بر حرمت دلالت دارد : 1 . رواياتى كه دلالت مىكند حرمت ميّت از حرمت زنده شديدتر است : الف ) در روايت حسنهء جميل از امام صادق عليه السّلام روايت شده كه فرمود : « قطع رأس الميّت أشدّ من قطع رأس الحي » ؛ « 2 » بريدن سر ميّت شديدتر از قطع سر زنده است . ب ) در روايت محمد بن مسلم - كه در طريق آن سهل بن زياد و ديگر افراد ضعيف مىباشد - آمده است كه امام باقر عليه السّلام دربارهء ماجراى درگذشت امام حسن عليه السّلام و دفن او فرمود : « إنّ الله حرّم من المؤمنين أمواتا ما حرّم منهم أحياءا » ؛ « 3 » خدا نسبت به مؤمنان آنچه را در زمان حياتشان حرام كرده ، در مماتشان نيز حرام كرده است . ج ) در روايات ابن أبى عمير و صفوان « 4 » آمده است كه امام صادق عليه السّلام فرمود : « أبي اللّه أن يظنّ بالمؤمن إلّا خيرا و كسرك عظامه حيا و ميتا سواء » ؛ « 5 » خدا نمىخواهد كه دربارهء مؤمن جز خير گمان رود و شكستن استخوان ميّت در هنگام زندگى و مرگ ( از نظر حرمت ) يكسان است . د ) روايات ديگرى نيز در باب 25 ابواب ديهء اعضا ، در وسائل الشيعه آمده است . مقصود از اين روايات مساوات زنده و مردهء مسلمان در حرمت قطع اعضا است ؛ و گرنه ديهء اعضاى زنده با مرده يكسان نمىباشد ؛ بلكه ديهء مرده مانند ديهء جنين پيش از ولوج روح است آن‌گاه كه در مثل آن كار نابودى نفس زنده باشد . بنابراين ، زمانى كه

--> ( 1 ) . جامع المسائل ، ص 610 . ( 2 ) . وسائل الشيعه ، ج 19 ، ص 249 ، ح 1 . ( 3 ) . همان ، ص 251 ، ح 3 . ( 4 ) . در كتاب الاستبصار پس از ابى عمير آمده است : « عن رجالهم » و در وسائل الشيعه سند روايت چنين است : از ابن أبي عمير ، از جميل ، از صفوان و در هر حال ، روايت از اعتبار به دور نيست . ( 5 ) . وسائل الشيعه ، ج 19 ، ص 251 ، ح 4 .