جايز است يا نه ؟ آية اللّه خوئى در پاسخ مىگويد : بلى ، در صورت مفروض اشكالى نيست و آية اللّه تبريزى فتوا مىدهد : در فرضى مثل اينكه ( اهداى كليه ) جنايت و ظلم بر نفس به شمار مىرود ، حكم به جواز مشكل است ، خواه دهندهء كليه توان روزه گرفتن داشته باشد يا نه و خواه حيات شخص ديگر متوقّف بر اين اقدام باشد يا نه . در اين ميان آية اللّه سيّد يوسف تبريزى قائل به تفصيل شده و گفته است : زمانى كه شخص رضايت دهد عضوى از اعضاى او در زمان حياتش قطع شود و در بدن ديگر پيوند يابد ، اگر اين كار به سلامتش آسيب مىرساند يا موجب عيب و نقص در او مىگردد ، جايز نيست و آن‌گاه كه قطع موجب ضرر و عيب در او نيست ، مانند قطع مقدارى از پوست يا گوشت كه ( پس از مدّتى ) بهبود مىيابد ، با رضايت شخص ، بريدن اين عضو جايز مىباشد و مىتواند در مقابل آن مبلغى نيز دريافت كند . « 1 » اعضاى رئيسى ( اصلى ) و غير رئيسى ( فرعى ) پيش از ذكر دلايل صورت اوّل مناسب است فرق ميان اعضاى رئيسى و غير رئيسى بيان شود . ظاهر اين است كه مراد از اعضاى رئيسى ، آن‌هايى است كه نبود آن‌ها نقص در بدن شمرده مىشود ، به گونه‌اى كه محلّ آن‌ها جبران نمىشود و التيام نمىيابد ؛ چه برداشتن آن‌ها منجر به مرگ بشود يا نشود و چه اعضاى زوج بدن باشد يا فرد آن و اين اعضا شامل كليه ، چشم ، طحال ، كيسهء صفرا ، بيضه ، دست ، پا ، انگشتان ، گوش ، بينى و مانند آن مىشود . و مقصود از اعضاى غير رئيسى ، اندام‌هايى است كه پس از قطع التيام مىيابد ؛ مانند بريدن پوست يا گوشت ، يا رگ و ناخن‌ها و غير آن . دلايل صورت اوّل : ادلّه‌اى كه ممكن است به آن‌ها براى جايز نبودن اعطاى داوطلبانهء

--> ( 1 ) . المسائل المستحدثه ، ج 1 ، ص 20 .