پزشكى به سال 76 ، در مشهد مطرح شد ، پاسخ مىدهيم ؛ هرچند جواب اكثر اين سؤال‌ها از بحث‌هاى گذشته روشن شده است . سقط جنين از نظر شرع مقدس در بيمارىهاى زير چه حكمى دارد ؟ س 1 - در بيمارىهايى كه مادر ناچار از معالجه است و معالجه ، مستلزم اسقاط جنين است قبل از ولوج روح و بعد از ولوج روح چه حكمى دارد ؟ ج - اگر حيات مادر و يا تندرستى وى در خطر جدّى است ، قبل از ولوج روح ، اسقاط جنين مانعى ندارد . لكن بعد از ولوج روح در صورتى كه نتوانند جنين را در خارج از رحم حفظ كنند ، تا آخرين ساعت‌هاى ممكن بايد صبر كنند و در صورت دوران امر ، بين مرگ مادر و در نتيجه مرگ فرزند و يا مرگ فرزند و نجات مادر ، حيات مادر مقدم است . . . . س 2 - در بيمارىهايى كه ادامهء حاملگى خطر احتمالى براى مادر دارد ، آيا احتمال وجود خطر جانى مىتواند مجوّز سقط جنين باشد ، يا قطع به خطر جانى و ترس از فوت شدن مادر يا خسارت درمان‌ناپذير به مادر ، بايستى ملاك قرار گيرد ؟ ج - احتمال خطر ، مجوّز سقط نخواهد بود و در صورت قطع به خطر و يا خسارت درمان‌ناپذير براى مادر ، از سؤال اوّل برمىآيد كه ، در صورت عدم امكان حفظ جان جنين ، بعد از ولوج روح در خارج از رحم ، حفظ جان مادر مقدم است . س 3 - در بيمارىهايى كه اگر حاملگى مادر ادامه يابد ، جنين يا مرده و ناقص الخلقه و معلول به دنيا مىآيد و يا مبتلا به بيمارىهايى از قبيل تالاسمى و . . . مىشود ، سقط درمانى جايز است يا نه ؟ ( امكان تشخيص اين بيمارىها قبل از ولوج روح با وسايل مشخص‌كننده وجود دارد . ) ج - در صورت فوت جنين ، تخليهء رحم از جنين مرده لازم است ، ليكن موارد ديگر ، مثل ناقص الخلقه و ناقص العضو بودن ، مجوّز براى سقط بعد از ولوج روح نيست ، لكن قبل از ولوج روح اگر كه براى خانواده و يا مادر داشتن چنين فرزندى حرج دارد ، سقطش جايز است . س 4 - در منابع و عرف پزشكى ، خطر جانى و مرگ مادر و احتمال عوارض در