هيچ خيرى در پوست و مو و گوشت و خون ولد الزنا وجود ندارد . روايت ديگر ، سؤر ( نيم خورده ) ولد الزنا را مانند سؤر يهودى ، نصرانى ، مشرك و مخالف اسلام ، مكروه شمرده است . « 1 » بنابراين از اين ادلّه ، نقصان و كم ارزش بودن مولود نامشروع نسبت به اولاد مشروع فهميده مىشود و در صورتى كه موجب حرج براى مادر يا خانواده مىشود ؛ مىتوان گفت سقطش قبل از ولوج روح جايز است . به خصوص زمانى كه زنا با اكراه و آن هم با محارم بوده ، لكن بعد از ولوج روح جايز نيست ، چون ادلّهء قتل نفس محترمه اين مورد را در برمىگيرد . در اين مورد آية اللّه سيستانى مىگويد : مسألهء 419 . إذا حملت المرأة من السفاح لم يجز لها أن تسقط جنينها إلّا إذا خافت الامّ الضرر على نفسها من استمرار وجوده ؛ فإنّه يجوز حينئذ إسقاطه ما لم تلجه الروح ؛ « 2 » زمانى كه زن از زنا حامله شد ، سقطش جايز نيست مگر در صورتى كه استمرار بر بودن جنين براى مادر ضرر و يا حرج دارد كه در اين صورت ، قبل از ولوج روح سقط كردن جايز است . در نتيجه ، اين مورد هم از موارد حرجى است و هر وقت ادامهء حمل ، حرج و يا ضرر شديد براى مادر يا خانواده داشت ، قبل از ولوج روح اسقاطش جايز است . البته با توجّه به اينكه حرج شخصى است ، قاعده و ضابطه‌اى كلّى ندارد . نتيجه‌گيرى از ادلّه حرمت سقط جنين از مطالب گذشته روشن شد كه هرچند از ابتداى انعقاد نطفه تا زمان ولادت نوزاد به اعتبار مستور بودن آن واژه « جنين » صادق است . امّا مىتوان آن را به دو مرحله تقسيم كرد : 1 . قبل از دميده شدن روح ؛ 2 . بعد از ولوج روح .

--> ( 1 ) . وسائل الشيعه ، ج 1 ، ص 165 . ( 2 ) . الفقه للمغتربين ، ص 372 .