اسحاق بن عمار در ضمن حديثى از موسى بن جعفر عليهما السّلام نقل مىكند كه حضرت فرمود : « إن أوّل ما يخلق نطفة ؛ آغاز خلقت انسان ، نطفه است . » در ضمن روايت ديگر ، سعيد بن مسيّب از امام زين العابدين عليه السّلام - بعد از آنكه حضرت حكم ديه جنين را بيان مىكند - نقل مىكند : قلت له : أ رأيت تحوّله في بطنها إلى حال ، أبروح كان ذلك أو به غير روح قال عليه السّلام : بروح عدا الحياة القديم المنقول في أصلاب الرجال و أرحام النساء ، و لو لا أنّه كان فيه روح عدا الحياة ما تحوّل عن حال بعد حال في الرحم و ما كان إذا على من يقتله دية و هو في تلك الحال ؛ « 1 » سؤال كردم : به نظر شما آيا تحولى كه جنين از حالى به حالى در رحم مادر پيدا مىكند به وسيلهء روح است يا غير روح ؟ فرمود : تحول جنين به وسيلهء روح است ، نه حيات قديم در اصلاب مردان و ارحام زنان و اگر جنين جز همان حيات قديم ، روحى نداشت نمىتوانست از حالى به حال ديگر منتقل شود و هم‌چنين براى كسى كه آن جنين را كشته است ، ديه‌اى واجب نمىگشت . « 2 » بنابراين ، جنين قبل از نفخ روح نيز داراى حيات مخصوصى است و كسى حق ندارد ، بىجهت اين حيات را از او سلب كند . ادلّهء عامه بر حرمت سقط جنين اكنون به ادلّهء حرمت سقط جنين مىپردازيم و در ابتدا از ادلّهء عامه بحث مىكنيم . اين ادلّهء را به سه دسته مىتوان تقسيم كرد : 1 . آيات و رواياتى كه قتل نفس را حرام شمرده‌اند : كسى را كه خدا كشتنش را حرام كرده است مكشيد مگر به حق . « 3 »

--> ( 1 ) . فروع كافى ، ج 7 ، ص 347 ، كتاب الديات . ( 2 ) . علّامه محمد تقى جعفرى ، رسائل فقهى ، ص 249 . ( 3 ) . اسراء ( 17 ) آيهء 33 .