به اندازه‌ى يك فندق به هنگام خواب و صبح ناشتا مىخورند و به اندازه‌ى يك حبه از آن را به بدن مىمالند ( به شدت ) و مقدار اندكى از آن را با روغن زيتون يا روغن گل سرخ در آخر روز يا در حمام در بينى بچكانند . و هنگامى كه نوزده ماه بر اين معجون بگذرد به اذن خداوند متعال براى بهك كه مشابه پيسى است مفيد است . براى اين كار محل و موضع بهك را بشكافند ( سوزن زنند ) تا خون در آيد و از دارو به اندازه‌ى يك نخود گرفته و با روغن فندق يا روغن بادام تلخ يا روغن صنوبر بعد از طلوع خورشيد و روشنى بامداد بخورند و به اندازه‌ى يك حبه « 1 » از آن را با همان روغن در بينى بچكانند و با نمك بر بدن خود بمالند و او گفت شايسته و جايز نيست كه اين داروها را از همان اندازه‌ها و شرحى كه ذكر آن گذشت تغيير دهند كه اگر خلاف اين را انجام دهند جواب منفى و خلاف مىدهد و هيچ سودى نخواهد داشت . و چون نوزده ماه بر آن بگذرد دانه‌هاى انار شيرين را تهيه كرده آب آن را مىگيرند و به اندازه‌ى يك حبه از هندوانه‌ى ابو جهل ( حنظل ) را با اين دارو مىخورند . كه نوشيدن آن به‌طور ناشتا با آب گرم براى سهو و فراموشى ، بلغم سوخته و تب كهنه و نو مفيد است . و اگر بيست ماه بر آن سپرى شود به اذن خداوند متعال براى سنگينى گوش و ناشنوايى مفيد است ، آن را در آب كندر خيس نموده سپس آب آن را خارج مىسازند به اندازه‌ى يك عدس كم‌وزن و سبك از آن برگرفته و در گوش بريزند اگر شنيد و مفيد واقع شد كه مراد حاصل گشته و اگر نه فرداى آن روز هم به همان مقدار يك عدس در بينى بچكاند و علاوه بر انفيه ( در بينى چكاندن ) مقدارى بر فرق سر او بريزند و شخصى كه مبتلا به برسام ( درد پهلو ) و گلودرد است يا اگر لكنت زبان دارد يك دانه انگور ترش را تهيه كرده و با اين دارو به شخصى كه مبتلا به برسام است نوشانده شود مفيد واقع شده و درد او را كاهش مىدهد اين دارو هرچه كهنه‌تر باشد بهتر است و از آن به مقدار كمترى استعمال مىگردد . محمد بن بكر ازدى از امام صادق عليه السّلام نقل مىكند : ايشان به ياران و دوستان خود سفارش مىكردند كه اگر كسى به بيماريى دچار شد كوزه‌ى جديدى تهيه نموده و در آن آب بريزد و خود از آب آن بنوشد و بر آب سوره‌ى مباركه‌ى قدر را سى مرتبه بخواند و از همان آب

--> ( 1 ) . حبه : وزن دو دانه جو است .