ترشحات « منى » ، « مذى » ، « وذى » ، « ودى » مشخصات و ويژگىهاى اين ترشحات : در كتاب « الاستبصار » به نقل از امام صادق عليه السّلام كه فرمود : از آلت مرد ، آب منى و آب مذى خارج مىشود . منى آبى است كه پس از خروج ، بدن را سست و بىحال مىكند و زياد مىباشد و در اثر خروج آن غسل واجب مىشود . اما « مذى » در اثر شهوت خارج مىشود و در آن غسل واجب نمىباشد ( به غسل نيازى نيست ) . « آب ودى » بعد از ادرار كردن خارج مىشود و اما « آب وذى » ( الادواء كه مفهوم آن ذيلا خواهد آمد ) پس از خوردن سرشير خارج مىشود و جز آن چيز ديگرى نيست » . توضيح : « آب منى » در اثر بلند شدن آلت و جمع شدن تمام اعضاى بدن و جهيدن خارج مىشود . در اين حالت بدن به لرزه در مىآيد و چند مرتبه جمع و باز و بسته مىشود . « آب مذى » در اثر شنيدن يا خواندن سخنان شهوت‌انگيز ، بعد از مدتى ( چند ساعت بعد از تحريك شدن نيروى جنسى ) خودبه‌خود خارج مىشود و به رنگ ادرار و همچون آب و ترشح بينى مىباشد . « آب وذى » كه پس از خوردن سرشير خارج مىشود و جز آن چيز ديگرى نيست . « آب ودى » كه بعد از ادرار كردن مىآيد و رنگ آن سفيد و شبيه منى ولى كمتر از منى مىباشد . افرادى كه عمل استبراء انجام مىدهند ، بيشتر اوقات مىتوانند با كشيدن انگشت زير آلت به منظور عمل استبراء آن را مشاهده كنند . « آب وذى » كه امام از آن به‌عنوان « الادواء » نام برده است ، هم به معنى بيمار بودن است و هم « سرشير خوردن » كه احتمال مىرود در افراد بيمار اين حالت بيشتر ديده شود . ناگفته نماند در هنگام خروج اين آب خارشى در ختنه‌گاه ايجاد مىشود . « مذى » همچون آب بينى است : از كتاب فروع كافى - عمر بن حنظله از امام صادق عليه السّلام سئوال شد . امام فرمود : « نزد من به منزله‌ى ترشح آب بينى مىباشد » . احكام آب مذى : از كتاب الاستبصار - زيد شمّام مىگويد : از امام صادق عليه السّلام پرسيدم : آيا براى مذى بايد وضو بگيريم ؟ حضرت فرمود : « خير ، لباست را بشوى ، اما شست‌وشوى بدن واجب نيست ؛ زيرا مذى به منزله‌ى ترشح بينى مىباشد » . در روايت ديگرى نقل شده است : « على بن يقطين » از امام موسى بن جعفر عليه السّلام سئوال كرد : آيا