اگر سازمان‌هاى جهانى بهداشت و مسئولان امور كشورها ، تنها به قطعنامه ، سمينار و سمپوزيوم اكتفا نورزند و با مبارزه‌يى پيگير بر ضد الكليسم ، دلسوزانه خطرهاى ناگوار و زيان‌هاى مرگبارش را از طريق وسايل ارتباطمعى به صورت يادآورىهاى هرروزه ، گوشزد كنند ؛ خدمت بزرگى به سلامتى ، اخلاق ، اقتصاد جامعه و افراد كرده‌اند ، اما دريغا كه اين برنامه‌ها با سياست استعمارى و صهيونيستى كشورهاى اسم و رسم‌دار ، چندان موافق نيست . . . 3 - بايد از آميختن با افراد آلوده به الكل شديدا پرهيز كرد و به‌جاى آن با افراد برومند و سالم و پاك و شايسته آميزش نمود . نيز بايد از شركت در مجالس و جشن‌هايى كه در آن مواد الكلى مصرف مىشود ، دورى جست ، به جهت تأثير ناپسند همين مجالس است كه اسلام - حتى شركت در - چنين مجالس را اكيدا منع فرموده است . با اين كار علاوه بر آنكه هر فرد بيزارى و تنفر عملى خود را از افراد الكليست اعلام مىدارد ؛ از خطر ابتلا نيز مصون مىماند و هم موجب تنبيه ديگران مىشود . 4 - از جمله راهكارهاى ترك اعتياد ، راهكارى است كه از عهده‌ى نيروى انتظامى بر مىآيد يعنى گرفتن عكس‌هايى از افراد مست در حالات ويژه‌ى مستى و به هنگام تلوتلو خوردن و بدمستى كردن و نيز ضبط عربده‌ها و سخنان ناهنجار و شرم‌آورى كه در آن حال از آنان صادر مىشود « به وسيله‌ى نوار ، ضبط » تا پس از آنكه به حال عادى بازگشتند خود ببينند و بشنوند ؛ قهرا اين روش نيز در پاره‌اى از افراد بىاثر نخواهد بود ، و البته اگر اين كار همراه با اندرزهاى صميمى و دلسوزانه باشد ، تأثير عميقترى مىكند . 5 - بايد دولت‌ها و سازمان‌هاى مبارزه با اعتياد الكل ، راه‌هاى ترك آن را با وسايل سهل ، در دسترس معتادان بگذارند و از طريق دارو ، درمان ، ايجاد سرگرمىهاى سودمند و راهنمايىهاى دقيق علمى و طبى ؛ به معالجه‌ى چنين كسان اقدام كنند . البته بايد توجه داشت كه در مقام درمان بايد با اينان چنان چون يك بيمار رفتار كرد نه يك منحرف . فقّاع يا آبجو برخى بدين پندار كه الكل موجود در آبجو ، از الكل شراب كمتر است و يا بدين تصور كه شراب حرام است نه آبجو ، به نوشيدن آن مبادرت مىورزند . غافل از آنكه نخستين