اى موسى ! مرا نتوانى ديد و ليكن به كوه نگاه كن ! اگر او در جايش قرار گرفت تو هم مرا خواهى ديد پس هنگامى كه پروردگار او بر كوه [ گوشه‌اى از نور وجود را ] تجلّى بخشيد آن را زيرورو نمود . فقط نورى از خدا به اندازه‌ى آنچه از سوراخ يك سوزن مىتواند بتابد بر كوه درخشيد كه در اثر آن زمين درهم ريخت و صداى وحشتناكى از ريزش كوه‌ها شنيده شد كه موسى بيهوش افتاد و مرد و وقتى به هوش آمد و خداوند روحش را به وى بازگردانيد گفت منزه و پاكى اى خدا ! من به سوى تو بازگشتم و از سخن كسى كه پندارد تو قابل رؤيت هستى توبه كردم و به اين شناخت رسيدم كه تو با چشم‌ها ديده نمىشوى و من از نخستين مؤمنان و اولين اقراركنندگان به اين هستم كه تو مىبينى ولى ديده نمىشوى و تو در منظر و چشم‌انداز بسيار بالا و اعلايى هستى . سپس امام صادق عليه السّلام فرمود : بافضيلت‌ترين فريضه‌ها و لازم‌ترين آنها بر انسان ، شناخت پروردگار و اعتراف به بندگى براى اوست و ميزان معرفت و شناخت او هم اين است كه انسان بداند معبودى جز او نيست و براى او مثل و مانند وجود ندارد و اينكه وجود و هستى او ازلى است و فنا و نيستى به او راه ندارد . مىتوان او را توصيف كرد اما هرگز نمىتوان او را به مخلوقى تشبيه نمود . وجود او حق است و بطلان به ساحت او راه ندارد و چيزى همانند او نيست اوست شنوا و بينا . پس از شناخت خداوند متعال ، شناخت پيامبر مطرح است و نخستين گام در اين راه شهادت و اعتراف به نبوت و رسالت اوست و نيز اذعان به اينكه او هر نهى و يا فرمانى كه مىدهد و كتابى كه ارائه مىكند از سوى خدا و مبتنى بر وحى است . بعد از شناخت پيامبر نوبت شناخت امام است با نام و نشان و ويژگىهايى كه او بايد داشته باشد [ و اين تكليف براى همه يكسان هست ] چه توانگر باشيم يا بينوا و پايين‌ترين درجه‌ى شناخت امام اين است كه او را همسان پيامبر بدانيم جز اينكه نبايد او را پيامبر بشناسيم بلكه فقط او را وارث پيامبر بدانيم و اينكه اطاعت از او اطاعت خدا و رسول و تسليم در برابر آنان است و اينكه بايد مسايل گوناگون فقهى ، سياسى ، علمى را از امام فرا گيريم و مسايل را به او بازگردانيم . آنگاه امام صادق عليه السّلام نام و نشان تك‌تك امامان معصوم را براى معاوية بن وهب