كاربرد آن در كشورها و اقوام مختلف در « هند » سياه‌دانه به‌عنوان محرّك ، بادشكن ، مدرّ ، قاعده‌آور و زيادكننده‌ى ترشح شير تجويز مىشود . سياه‌دانه را به منظور كاستن اثر حدّت آن ، با روغن كنجد مخلوط كرده و در استعمال خارجى براى فروكش كردن تاول‌هاى پوست مىمالند . به علاوه در موارد گزش نيش عقرب نيز مفيد است . در « شبه جزيره‌ى مالايا » ؛ سياه‌دانه مخلوط با داروهاى ديگرى به صورت ضماد براى آبسه‌ها ، روماتيسم ، ورم گوش و زخم بينى و سردرد مصرف مىشود و همچنين از آن محلولى درست مىكنند كه براى كمپرس بيماران تب‌دار مورد استفاده قرار مىگيرد و يا از آن محلولى به صورت غرغره استفاده مىشود . از سياه‌دانه براى ترميم ضعف بدن و رفع مسموميت‌هاى خون و در موارد بزرگ بودن كبد ، تهوّع ، شكم‌درد ، يبوست و براى تقويت زنان پس از وضع حمل تجويز مىشود . فهرست خواص سياه‌دانه در طب سنتى رنگ تخم اين گياه سياه است ولى مغز آن سفيد مىباشد . نيروى دارويى آن تا هفت سال باقى مىماند . خواص آن گرم‌كننده است . اخلاط « 1 » را اعتدال مىبخشد . اخلاط غليظ را رقيق مىكند . قاعده‌آور است و ترشح شير را افزايش مىدهد . زياد خوردن آن موجب سقط جنين زنده و مرده مىشود . در مقابل سموم سرد اثر پادزهرى و ضد سم دارد و به دليل وجود ملانتين در سياه‌دانه اثر سم خنثى مىشود . ( در اجراى موارد فوق مىتوان از دم‌كرده يا بخور آن و يا به صورت شياف يا روغن سوسن استفاده نمود ) .

--> ( 1 ) . اخلاط چهار نوع است : بلغمى ، سودايى ، صفرايى ، دموى . خوراكىها ، پس از تغييراتى كه در دستگاه گوارش پيدا مىكنند ، عصاره‌ى آن داخل كبد شده در آنجا پخته مىشوند و به بلغم ، سودا ، صفرا و خون تبديل مىشوند . سلامتى انسان به تعادل اين چهار نوع موصوف در بدن بستگى دارد .