همين دليل بيم آن مىرود كه اختلالاتى در سنتز نوكلئيك اسيد سلول‌هاى سالم ايجاد نمايند كه سرانجام موجب وارد شدن آسيب‌هاى درازمدت و گاهى نيز سرطانى شدن سلول مىشود . ولى تحقيقات دانشمندان نشان مىدهد كه مهاركننده‌هاى پروتئاز ( P . inhibitors ) موجود در مواد خوراكى در مرحلهء شكسته شدن و درهم ريختن پروتئين دخالت مىكنند و به اين ترتيب مانع پاره شدن ديوارهء سلول و دخول ويروس به سلول مىشوند و نه اينكه داخل سلول شده و مانند داروهاى شيميايى ضد ويروس از طريق تأثير روى هستهء سلولى عمل كنند . به اين دليل است كه غالب دانشمندان معتقدند كه مهاركننده‌هاى پروتئازها بدون خطر و مطمئن هستند . عده‌اى مىگويند كه خود مولكول‌هاى مهاركننده‌هاى پروتئازها ممكن است براى بدن خطراتى داشته باشند ولى دلايل و آزمايش‌هاى زيادى خلاف اين گفته را ثابت كرده است . مبناى اظهارات بالا اين است كه در برخى آزمايش‌ها ديده شده است كه مصرف زياد مهاركننده‌هاى پروتئازها در برخى حيوانات موجب تأخير رشد حيوان شده است و همچنين در بعضى آزمايش‌ها ديده شده است كه اين‌گونه تركيبات ممكن است سرطان لوزالمعده را در موش‌ها افزايش دهند ، ولى تحقيقات دكتر ترول نشان مىدهد كه مصرف مهاركننده‌هاى پروتئاز ( P . inhibitors ) در رژيم غذايى ميمون‌ها كه از نظر بيولوژيكى شبيه‌ترين موجود به انسان هستند ، مطلقا هيچ‌گونه نشانه‌هاى بدى نداشته است و همچنين مصرف مهاركننده‌هاى پروتئاز ( P . inhibitors ) در خوراك موش‌ها و خوك‌ها و ميمون‌ها هيچ نوع سرطانى ايجاد نكرده است . مولكول‌هاى مهاركننده‌هاى پروتئاز ( P . inhibitors ) در تعدادى از گياهان وجود دارد و مسلم شده است كه داروى مؤثرى مىباشد و از اينكه وارد بستر مجارى گوارشى و روده‌ها مىشود قطعى است . حد اقل در جانوران ، خاصيت ضد سرطانى آن در قسمت‌هاى مختلفهء بدن به‌طور محسوس مشاهده شده است . در آزمايش‌هاى متعددى مشاهده شده است كه از توليد و تكثير انكوژن‌ها كه عامل توليد تومور هستند و همچنين از تكثير ويروس‌ها جلوگيرى كرده است و قطعا يكى از دلايل مهمى كه رژيم‌هاى غذايى گياهى شامل مقدار زيادى سبزىها و بقولات در پيش‌گيرى و معالجهء اغلب سرطان‌ها قبل از اينكه گسترش يافته باشند مؤثرند ، وجود مولكول‌هاى مهاركننده‌هاى پروتئاز ( P . inhibitors ) در آنهاست .