محمد دريايى
437
دانشنامه طب اهل بيت ( ع ) ( فارسى )
ارده نرمكنندهى سفتىها و ورمهاى داخلى و خارجى است و دملها را نيز نرم مىكند و مسكن درد آن است همچنين ضماد و ماليدن آن نيز همين خواص را دارد . در مناطق خاور دور از نظر خواص دانهى كنجد متفق القولاند كه مغذى و نرمكننده است براى نرم كردن سينه مفيد است و ملين و مسهل است . مدر و قاعده آور است . دانههاى سياه كنجد از نظر خواص ترجيح داده مىشود . اين دانهها بهعنوان پادزهر مورد توجه است و به علاوه براى معالجهى بىحسى ، كرختى ، فلج ، يبوست و كاهش فشارخون بالا تجويز مىشود . همچنين براى رفع بيمارىهاى رحم توصيه مىشود . روغن دانههاى كنجد جانشين برترى براى روغن زيتون است و بهعنوان ظرف براى تهيهى پمادها ، مادهى مفيدى است و معروف است كه ضد روماتيسم است براى رفع ميگرن و سرگيجه مفيد است و براى اين كار بايد سر را با آن مالش داد . برگهاى كنجد لعابزا مىباشد و نرمكننده و محلل است دمكردهى آن براى رشد موى سر نافع است . دم كردهى گياه كامل مدر است . تاريخ و شناخت و مصرف كنجد كنجد يكى از قديمىترين دانههاى روغنى است كه توسط بشر شناخته شده و براى خوراك و بهعنوان دارو مصرف داشته است كاشت كنجد در بين النهرين در درهى دجله و فرات به 1600 سال قبل از ميلاد برمىگردد . نام مصرى كنجد Sesemt در ليست 20 متر طول گياهان دارويى Ebers Papyrus مصر رد 1550 سال قبل از ميلاد ثبت مىباشد . حفارىهاى اخير باستانشناسى در تركيه نشان مىدهد كه بين سالهاى 900 تا 700 قبل از ميلاد در امپراتورى Urartu كه در حال حاضر Armenia مىباشد بذر كنجد كاشته مىشده و كنجد توليد مىشده و از آن روغن كنجد استخراج و براى مصرف مردم عرضه مىشده است . كنجد كه در قرن هفده و هجده بهطور وسيعى در افريقا كاشته و بهعنوان غذا و همچنين مسهل مصرف مىشده است با ورود سياهان افريقا به امريكا اين گياه به امريكا